Μια γυναίκα μόνη. Τρία παιδιά μαζί της.
Αντίκρυ τους, γύρω τους, θεριά κι αγρίμια.
Μαύρα τουφέκια και κόκκινα λεπίδια.
Σκύλα και Χάρυβδη.


Χειμώνας του 1948.
Χίλιοι και βάλε άοπλοι κινάνε απ’ τη Ρούμελη για τον Γράμμο περπατώντας. Άλλοι πεντακόσιοι απ’ τον θεσσαλικό κάμπο. Κάποιοι για να γλιτώσουν τις ζωές τους, οι περισσότεροι αρπαγμένοι απ’ τις φαμελιές τους, στρατολογημένοι με τη βία. Αμούστακα αγόρια με ντρίλινα παντελόνια κι άγουρα κορίτσια με τσίτινα φορέματα που κλαιν κρυφά τις νύχτες γυρεύοντας τις μάνες τους. Πίσω τους οπλισμένοι που τους κυνηγούν, γύρω τους οπλισμένοι που δήθεν τους προστατεύουν.
Πορεία σε κάμπους γιομάτους λασπουριά και κορφές γιομάτες χιόνι. Παλικαράκια και κοπελούδες που θερίζονται σαν στάχυα σε χαλαζοβρόχι, που πέφτουν απ’ την πείνα και την εξάντληση. Εκεί απομένουν, στα παγωμένα καταράχια, σαν νούφαρα στο χιόνι.
Ανάμεσά τους κι η Ελένη. Μαζί με τα παιδιά της. Βράχος το κορμί της, σκέπη η αγκαλιά της. Ν’ ατσαλωθεί και να παλέψει. Για να τα βαστάξει ζωντανά. Δε θ’ αφήσει βουνό να μην ανέβει, ποτάμι να μη διαβεί, κορφή να μην πατήσει. Γι’ αυτά. Για τα παιδιά της.
«Γιατί είμαι μάνα!» φωνάζει ψυχωμένα στο παγωμένο αγέρι. «Μάνα!»