Σαν μια οικογένεια
Κυκλοφορεί
ISBN: 978-618-231-410-4
Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα, 11/2026
1η έκδ. || Νέα
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
Ενιαία τιμή έως 13/5/2028
€ 10.60 (περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο, Χαρτόδετο
14 x 21 εκ., 88 σελ.
Περιγραφή
Εκείνη ονειρευόταν να πετάει ψηλά, στους αιθέρες. Η πραγματικότητα, όμως, την προσγείωσε ανώμαλα στο έδαφος και την εγκλώβισε πίσω από ένα γραφείο. Εκείνος δεν έκανε όνειρα για το μέλλον του. Από παιδί ήταν προορισμένος να είναι η συνέχεια στη βιοτεχνία μπαλονιών του πατέρα του, παγιδευμένος σε μια ζωή που δεν επέλεξε. Η Φένια και ο Νίκος μοιάζουν να έρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, όμως τους ενώνει η ίδια σκοτεινή αφετηρία. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρώνονται, δύο νοσηρά οικογενειακά συστήματα συναντιούνται. Δύο αντίθετα συμφέροντα συγκρούονται.

Κοιτάζοντας μέσα από την κλειδαρότρυπα της ζωής τους, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς από απερίσκεπτες αποφάσεις που γεννιούνται από τον φόβο, την ενοχή και την ανάγκη να επιβιώσουν. Πόσα ολέθρια λάθη μπορεί να διαπράξει άραγε ένας άνθρωπος, μόνο και μόνο για να διατηρήσει την ψευδαίσθηση της ασφάλειάς του; Μια ιστορία ματαιότητας ειπωμένη από δύο διαφορετικές πλευρές.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από παιδί είχε σώμα δυνατό κι ακούραστο. Δεν τη φοβόταν τη δουλειά ο Λουκάς, ούτε και το είχε σε τίποτα να κρεμιέται από τις σκαλωσιές κι από τις κολόνες των κτιρίων. Ήθελε μόνο ένα καλό μεροκάματο για να μη λείπει τίποτα στη μοναχοκόρη του, κι όλα τα έκανε· και τον χαμάλη, και τον χτίστη, και τον μάστορα, και το γκαρσόνι, και τον οδηγό καμιά φορά.

Εκείνο το πρωί ξεκίνησαν με τον Περικλή στις έξι για την οικοδομή, που ήταν στα τελειώματα. Ήταν σκασμένος που ο γιατρός διέγνωσε πως η Αγγελικούλα δεν έβλεπε σχεδόν καθόλου από το δεξί ματάκι της. «Έτσι γεννήθηκε» εκμυστηρεύτηκε με τρεμάμενη φωνή στον Περικλή και τα άυπνα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

Ο Περικλής ήταν σαν αδερφός του κι ήξερε όλες του τις έννοιες. Όταν γεννήθηκε η Αγγελικούλα τρελάθηκε από τη χαρά του κι έδωσε λόγο πως θα τη βαφτίσει. Της έλεγε ιστορίες για τους πλανήτες και το σύμπαν, κι ήθελε κάποτε να της δείξει όλα τα άστρα του ουρανού, ένα προς ένα.

Στις επτά έφτασαν στην οικοδομή κι ανέβηκαν μαζί στην οροφή του κτιρίου για το μεροκάματο. Ο Περικλής έσερνε τους μεταλλικούς σωλήνες και ο Λουκάς τους ντάνιαζε σε μια άκρη. «Θα μαζέψω λεφτά και θα την πάω στους καλύτερους  γιατρούς. Θα τους πω να της δώσουν το δικό μου μάτι, αν χρειαστεί. Θα κάνω τα πάντα για την Αγγελικούλα μου. Ακούς, Περικλή;» Ορκίστηκε και σήκωσε δύο μεταλλικούς, θεόρατους σωλήνες μαζί, για να τους βάλει στην κορυφή της ντάνας.

Ο Περικλής είχε την πλάτη γυρισμένη στον Λουκά όταν ένας εκκωφαντικός ήχος τον ανάγκασε να κλείσει τα αυτιά του. Μόλις γύρισε το βλέμμα του, είδε τους σωλήνες να γλιστρούν και να σκορπίζονται, και τον Λουκά να πέφτει από την άκρη της ταράτσας. Ή μάλλον δεν τον είδε να πέφτει, τον είδε να πετάει. Σαν να ήταν πουλί και να άνοιξε τα φτερά του για άλλα μέρη. Σαν να ήταν μπαλόνι και να χάθηκε για πάντα στον ουρανό.

Άσπρισε μέσα σε μια μέρα ο Περικλής και χάθηκε από προσώπου γης για έξι μήνες. Κι όταν κάποτε αποφάσισε να δουλέψει ξανά, ορκίστηκε στον Θεό –και τον όρκο του τον κράτησε– πως θα γεμίσει τους ουρανούς του κόσμου τούτου με μπαλόνια· μεγάλα και πολύχρωμα που θα πετούν σαν τον Λουκά και θα τον συντροφεύουν στο ταξίδι του ανάμεσα στα άστρα.

ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

ΦΕΝΙΑ

Η Φένια βαφτίστηκε Τριανταφυλλένια, κι έτσι μεγάλωσε, ανθίζοντας μέσα στα πούπουλα και στα ροδοπέταλα που της πρόσφεραν οι γονείς της, και ονειρεύτηκε ταξίδια στα πέρατα του κόσμου. Σκόπευε να γίνει αεροσυνοδός. Φανταζόταν πως σέρνει το βαλιτσάκι της στους διαδρόμους των αεροδρομίων, πως καλωσορίζει χαμογελαστή τους επιβάτες στις σκάλες του αεροπλάνου, κι άνοιγαν διάπλατα όλα τα φύλλα της καρδιάς της. Σχεδίαζε να έχει πάντα τα μαύρα, γυαλιστερά
μαλλιά της πιασμένα σε κότσο, και να γεμίζει τις ντουλάπες της με μπλε στενές φούστες που της ταίριαζαν γάντι. Ήθελε να γυρίσει τη γη δύο φορές τουλάχιστον, να φωτογραφίσει απαραιτήτως όλα τα όμορφα μέρη του πλανήτη και να συναναστραφεί ανθρώπους διαφορετικούς, από όλα τα έθνη. Αποζητούσε να μάθει, να δει, να ανοίξει ορίζοντες.

Σε μια έκθεση στο λύκειο έγραψε πως η μεγαλύτερη επιθυμία της ζωής της ήταν να εφευρεθεί κάποτε ο τρόπος που θα επέτρεπε στα αεροπλάνα να ταξιδεύουν στο διάστημα. Τόσο φευγάτη ήταν η Τριανταφυλλένια που στα δεκαοκτώ της έγινε ξαφνικά Φένια, αφού όλα τα όνειρά της γκρεμίστηκαν από ένα βροντερό όχι. «Σιγά να μη γίνει η δική μου η μοναχοκόρη σερβιτόρα στ’ αεροπλάνα. Να σερβίρει καφέδες και πορτοκαλάδες σε κάθε απόβρασμα που ταξιδεύει. Να τρέμει η ψυχή μου από το πρωί μέχρι το βράδυ μήπως συμβεί κάνα ατύχημα. Ούτε να το σκέφτεσαι! Να πας να σπουδάσεις!» Δήλωσε κοφτά ο πατέρας της που του είχε μεγάλη αδυναμία η Τριανταφυλλένια. Έτσι έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Ήταν γύρω στα τριάντα όταν βρέθηκε τυχαία έξω από τη βιοτεχνία μπαλονιών του Περικλή Νικολάου. Το γκρι κτίριο στεκόταν αδιάφορο και καταχωνιασμένο στα στενά του Κολωνού, όπου η Φένια είχε χαθεί περπατώντας. Αμέσως της έκλεισε το μάτι η ταμπέλα με τα πολύχρωμα μπαλόνια· ακριβώς δίπλα μια κολλημένη, προκλητική επιγραφή έγραφε: Ζητείται Υπάλληλος. Κάπως συνέδεσε τα μπαλόνια με τα αεροπλάνα στο κεφάλι της κι όρμησε μέσα να πάρει τη δουλειά, λες κι επρόκειτο κάθε μέρα στο σχόλασμα να κρεμιέται από τα μπαλόνια και να φέρνει βόλτες πάνω από την Αθήνα.

Έσπρωξε την πόρτα χωρίς να το πολυσκεφτεί, διέσχισε έναν στενό διάδρομο και βρέθηκε σε ένα μικρό σαλόνι που ολόγυρά του είχε γραφεία. Ή μόνη ανοιχτή πόρτα που υπήρχε οδηγούσε στο βάθος, σε έναν χώρο με μηχανήματα. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και ρώτησε έναν εργάτη ποιος ήταν ο υπεύθυνος. Εκείνος της έδειξε τον άντρα που στεκόταν δίπλα στη μηχανή συσκευασίας μπαλονιών. «Αυτός εκεί είναι, ο Νίκος Νικολάου» της αποκρίθηκε. Εκείνη έβαλε με το μυαλό
της πως αυτός ήταν ο πιλότος του αεροσκάφους, και αυτοστιγμεί αποφάσισε πως αυτήν τη θέση θα την έπαιρνε πάση θυσία.


Add: 2026-11-13 10:40:49 - Upd: 2026-11-13 12:05:10