Το έτος 20__

Το αυτοκίνητο δεν πήγαινε γρήγορα. Δεν μπορούσε, ακόμα και να ήθελε. Ό δρόμος ήταν γεμάτος λακκούβες, ενώ όποιος το παρατηρούσε από μακριά, θα νόμιζε πως το κερασί Ford χόρευε. Μέσα, ο Τζο Κόκερ τραγουδούσε το «Unchain my heart». Η Αρούς αγνάντευε έξω απ’ το παράθυρο. Τα φυσικά τοπία γύρω τους ήταν κάθε άλλο παρά γοητευτικά, όμως δίπλα της καθόταν ο Αράμ. Ήταν και οι δύο σιωπηλοί· είτε επειδή αγαπούσαν ο ένας τον άλλον είτε επειδή είχαν στερέψει από αγάπη, με τον ίδιο τρόπο που η μικρή τους χώρα είχε στερέψει από εδάφη. Ό Αράμ και η Αρούς, μόλις παντρεμένοι… ή μάλλον ήδη εδώ και είκοσι τρία χρόνια, είχαν φθάσει στα σύνορα τόσο
της αγάπης τους όσο και της χώρας τους. Εκείνες οι φανταστικές, ιδεαλιστικές προσωπικότητες είχαν εξαλειφθεί προ πολλού. Η Αρούς είχε συνειδητοποιήσει πως ο Αράμ ήταν ένας καθόλου ξεχωριστός άνδρας, όπως νόμισε όταν τον είδε για πρώτη φορά, όταν φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Όπως και οι περισσότεροι άνδρες, έτσι κι εκείνος ονειρευόταν τη μέρα και πήγαινε για ύπνο το βράδυ κουρασμένος, βρομούσαν κι εκείνου τα πόδια, ενώ επίσης έτρωγε χωρίς να εκτιμά πώς είχε μαγειρευτεί το φαγητό ή ότι τα πιάτα ήταν πάντα καθαρά. Από την πλευρά του, και ο Αράμ είχε συνειδητοποιήσει πως η Αρούς ήταν μια πολύ συνηθισμένη γυναίκα, ακριβώς όπως η γυναίκα του τσαγκάρη, για παράδειγμα, που έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας τους, η οποία μύριζε μαγειρικό λάδι και συνεχώς παραπονιόταν για τον σύζυγό της, που ακόμη δούλευε στη μία μετά τα
μεσάνυχτα σε εκείνο το μικρό, πράσινο κιόσκι στη γωνία της αυλής, όσο το ηχηρό ροχαλητό της γυναίκας του ακουγόταν από το ανοιχτό παράθυρο του υπνοδωματίου τους. 

Η Αρούς και ο Αράμ είχαν αρχίσει να βλέπουν ο ένας τον άλλον όπως πραγματικά ήταν, κάτι το αγχωτικό και αναπόφευκτο, ιδίως όταν η επιθυμία τους να αποκτήσουν παιδιά είχε ηττηθεί με την πάροδο των ετών από τον αγώνα τους ενάντια στην αδυναμία τους ως προς αυτό.

Όι γιατροί τούς είχαν πει πως ο Αράμ είχε προβλήματα υγείας. Τους ήταν δύσκολο να το αποδεχτούν, αλλά το αποδέχτηκαν. Στην αρχή έστρεφαν τα κεφάλια τους προς οποιοδήποτε παιδί έβλεπαν γύρω τους, όμως από κάποια στιγμή και μετά μόνο η Αρούς το συνέχιζε. Στην αρχή το έκανε διακριτικά, για να μην το καταλάβει ο Αράμ, αλλά μετά άρχισε να γυρνά επιδεικτικά, έτσι ώστε ο Αράμ να συνειδητοποιήσει πόσα εκείνη θυσίαζε με το να είναι μαζί του… Ακόμα και σκυλί πήραν. Είχε ένα κίτρινο και άσπρο πρόσωπο, ένα ζωηρό πλάσμα. Όμως, μια μέρα ο σκύλος είδε ένα θηλυκό στο πάρκο και από τότε άρχισε να αλυχτά ασταμάτητα κάθε βράδυ στην πόρτα του σπιτιού τους. Ό Αράμ τελικά υποχώρησε και τον πήγε στο πάρκο, όπου περίμεναν να εμφανιστεί εκείνο το θηλυκό. Βλέποντας πως τα δύο
σκυλιά ήταν ευτυχισμένα μαζί, αυτός απομακρύνθηκε ήσυχα. Η πόλη ήταν αρκετά μεγάλη για μια τόσο μικρή χώρα και το σκυλί δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι, καταρρίπτοντας όλα τα στερεότυπα για τους σκύλους και για το ότι οι πράξεις τους καθορίζονται από το στομάχι τους. Ίσως να μην έφταιγε ότι η πόλη ήταν μεγάλη, ίσως μεγάλα να ήταν τα συναισθήματα του σκύλου. Παρά την Έβδομη Εντολή, και οι σκύλοι ερωτεύονται – χαρίζουν την αγάπη τους σε άλλους σκύλους και τους είναι πιστοί…

Ένας πυροβολισμός ανάγκασε τον Τζο Κόκερ να σωπάσει. Ό Αράμ σταμάτησε αμέσως το αυτοκίνητο.
«Αράμ, τι ήταν αυτό;» ρώτησε η Αρούς, προτού να ακουστεί και ένας δεύτερος πυροβολισμός.
Ό Αράμ έκλεισε τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Ήταν σίγουρος πως καμία σφαίρα δεν θα διαπερνούσε το τζάμι, τόσο σίγουρος όσο ήταν εκείνον τον Μάιο, τον πιο μεγάλο μήνα απ’ όλους, πως θα αγαπούσαν ο ένας τον άλλον για πάντα.

Σώπασαν ξανά. Όι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν για περίπου τρία λεπτά. Είχαν παγώσει και οι δύο. Αν κάθε σφαίρα σήμαινε τον θάνατο κάποιου, τότε είχαν χαθεί τουλάχιστον τριάντα άνθρωποι – αυτό ήδη ήταν γενοκτονία. Περίμεναν άλλα εφτά λεπτά. Ό Αράμ κρατούσε τη γυναίκα του αγκαλιά. Η Αρούς είχε δεχτεί την αγκαλιά από τον φόβο της. Στο όγδοο λεπτό οι πυροβολισμοί δεν ξανάρχισαν. Ό Αράμ γύρισε προσεκτικά το κλειδί στη μίζα.

«Αράμ… πρόσεχε!»
Ό Αράμ ήταν προσεκτικός και η σιωπή θα ήταν απόλυτη, αν δεν πεταγόταν νερό από μια μεγάλη λακκούβα.
«Πρέπει να ήμουν πολύ τρομοκρατημένη για να με αγκαλιάσεις, έτσι δεν είναι;» Η Αρούς δεν αγνάντευε πια έξω από το παράθυρο, επειδή δίπλα της καθόταν ο Αράμ.
«Μάλλον εσύ ήσουν πολύ τρομοκρατημένη για να με αφήσεις να σε αγκαλιάσω» είπε ο Αράμ κοιτώντας ευθεία.
«Εσύ δεν φοβάσαι;»
Ό Αράμ ξαφνιάστηκε από την ερώτηση και στράφηκε προς τη γυναίκα του για μια στιγμή.
«Εσένα;»
«Το να χάσεις…»
«Εσένα;»
«Εμάς».
Βυθίστηκαν και πάλι στη σιωπή. Είχαν ξεχάσει τον Τζο Κόκερ.

Όι λακκούβες τέλειωσαν και άρχισαν τα λουλούδια. Αυτά ήταν στα καλύτερά τους, ακριβώς εκεί στα σύνορα, αφού δεν ανήκαν σε καμία πλευρά, επειδή και οι δύο φοβούνταν μην τα μαδήσουν. Τα λουλούδια ήταν τόσο όμορφα, που ο ήλιος είχε γυρίσει προς το μέρος τους και είχε αποφασίσει να κοιμηθεί στην αγκαλιά τους εκείνη τη μέρα. Ό Αράμ σταμάτησε το αυτοκίνητο δίπλα σε κάτι βιολέτες. Το μοβ και το σκούρο κόκκινο χρώμα τους ήταν εξαιρετικό. Ό Αράμ ήταν ζωγράφος.

«Δεν είναι επικίνδυνα εδώ. Ας βγούμε» πρότεινε ο Αράμ και έλυσε τη ζώνη του. Η Αρούς άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και άγγιξε το έδαφος με την άκρη του ποδιού της. Βγήκε πρώτη. Ήταν ξυπόλυτη. Κοίταξε ψηλά στον ουρανό κι έπειτα ξαφνικά γύρισε, με τα χέρια ανοιχτά και το κεφάλι ψηλά. Η Αρούς ήταν χορεύτρια. Ό Αράμ χαμογέλασε. Δεν το ήθελε, αλλά χαμογέλασε και βγήκε από το αυτοκίνητο, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή.

Δεν ήταν πια μόνοι τους. Τα λουλούδια υπερτερούσαν σε αριθμό. Κανείς τους δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που θα μιλήσει. Χρειάζονταν και οι δύο ησυχία.

«Ξέρεις γιατί είμαστε εδώ;» Ό Αράμ δεν μπορούσε πια να το κρατά μέσα του· έτσι είναι οι άνδρες στον πόλεμο και στον έρωτα. Η Αρούς καθόταν στο έδαφος και κοιτούσε τριγύρω, ερευνούσε. Πιθανώς να είχε βρει αυτό που έψαχνε, αφού φαινόταν ήρεμη. «Επειδή» συνέχισε ο Αράμ «τα σύνορα είναι η αρχή και το τέλος. Βρισκόμαστε εδώ για να πάρουμε μία απόφαση».
«Να ξεκινήσουμε από την αρχή ή να τα τελειώσουμε όλα;» χαμογέλασε η Αρούς, αν και αγέλαστη.
«Ναι».
«Δεν υπάρχει η επιλογή να συνεχίσουμε το ταξίδι μας; Τι γίνεται αν δεν θέλω να ξεκινήσω απ’ την αρχή και ειδικά να τα τελειώσω όλα; Τι γίνεται αν θέλω να προχωρήσω εμπρός;»
«Αυτό που βρίσκεται εμπρός δεν είναι η χώρα μας. Ακόμα χειρότερα, είναι η χώρα του εχθρού».
«Και αυτό που βρίσκεται πίσω μας; Αν οι δρόμοι μας χωριστούν και πάμε πίσω, αυτή είναι η χώρα μας;» Ό άνεμος είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να διαπεράσει όλα τα λουλούδια του κόσμου. Αυτό έκανε εκείνη τη στιγμή.
«Μου λείπει το “εμείς”». Ό Αράμ ήταν αγχωμένος. «Η αγάπη μας έχει μετατραπεί σε μια ανάμνηση. Δεν με ακούς πια και ίσως να κάνω κι εγώ το ίδιο».
«Έχω σταματήσει να χορεύω, ακριβώς όπως μου ζήτησες, και λες ότι δεν σε ακούω; Εσύ εξακολουθείς να ζωγραφίζεις γυναίκες, να αναδεικνύεις όλες τις λεπτομέρειες των γυμνών τους κορμιών, παρόλο που σου είχα ζητήσει να σταματήσεις, και μου λες ότι υπάρχει περίπτωση να ακούς;»
«Θες να ζωγραφίζω εσένα;»