Όχι επειδή οι θεοί εξακολουθούν να κατεβαίνουν από τον Όλυμπο.
Αλλά επειδή κάποιες εμπειρίες αρνούνται πεισματικά να γεράσουν.
Η αναμονή της Πηνελόπης.
Το «εμείς» της Αριάδνης.
Η φωνή που μικραίνει στην Ηχώ.
Το «έδωσα τα πάντα και πάλι δεν έφτασε» της Καλυψώς.
Η ιστορία που γράφτηκε για την Ελένη χωρίς εκείνη.
Το πριν και το μετά της Κλυταιμνήστρας.
Η αμοιβαιότητα της Βαυκίδας.
Δεν είναι διαφορετικοί τύποι γυναικών.
Είναι διαφορετικές εμπειρίες.
Και η ίδια γυναίκα μπορεί να αναγνωρίσει περισσότερες από μία μέσα στη ζωή της. Σε διαφορετικές σχέσεις. Σε διαφορετικές ηλικίες. Ίσως ακόμη και μέσα στην ίδια αγάπη.
Οι γυναίκες των μύθων είχαν ζωή πριν αγαπήσουν.
Δεν αγάπησαν για να υπάρξουν.
Αγάπησαν ενώ ήδη ζούσαν.
Και ακόμη σήμερα, οι ιστορίες τους μπορούν να μας θυμίσουν κάτι δικό μας.
Όχι γιατί είμαστε εκείνες.
Αλλά γιατί μπορεί κάποτε να γνωρίσαμε αυτό που γνώρισαν.
ΤΙΣ ΞΕΡΕΙΣ.
Τις γυναίκες.
Και κυρίως, τις εμπειρίες.