Ήταν κάποτε, που λέτε, ένα όμορφο χωριουδάκι χτισμένο στους πρόποδες ενός πανύψηλου φαλακρού βουνού. Οι λιγοστοί κάτοικοί του ήταν φιλήσυχοι κι εργατικοί. Είχε ο καθένας τους έναν μικρό κήπο πίσω από το σπίτι του κι εκεί καλλιεργούσαν τα φρούτα και τα λαχανικά που είχαν ανάγκη οι οικογένειές τους για να μην πεινάσουν. Παρ’ όλη τη φτώχεια τους, η ζωή τους κυλούσε ήσυχα τον περισσότερο καιρό. Όμως, υπήρχε κάτι τρομερό που τους προβλημάτιζε και, όσο κι αν προσπαθούσαν, δεν μπορούσαν να βρουν μια λύση. Κάθε καλοκαίρι, λοιπόν, το βουνό έτρεμε και σειόταν, έτριζε ολόκληρο και βρυχιόταν. Έπεφταν τεράστιοι βράχοι που έκλειναν τους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού, καταπλάκωναν τα σπίτια και
κατέστρεφαν τους οπωρώνες και τους λαχανόκηπους. Οι δύσμοιροι χωρικοί είχαν πια κουραστεί κάθε φθινόπωρο να ξαναχτίζουν τα σπίτια τους και να διορθώνουν τις ζημιές. Είχαν φτάσει στο σημείο να
ανησυχούν ακόμα και για τη ζωή τους.

Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο κι έτσι, πλησιάζοντας ένα καλοκαίρι, ο άρχοντας του χωριού αποφάσισε να πάει στο γειτονικό χωριό για να συμβουλευτεί έναν γέροντα που είχε αποκτήσει τη φήμη
του σοφού. Δίχως να χάσει καιρό, ταξίδεψε μέχρι εκεί, ζήτησε να του υποδείξουν πού θα έβρισκε τον γέροντα και κίνησε κατά το δάσος. Βρήκε τον παππούλη να κάθεται στη σκιά μιας φορτωμένης μηλιάς και να ξεφλουδίζει ένα μήλο. Ένα μεγάλο πλεκτό καλάθι γεμάτο φρέσκα,
τραγανά μήλα ήταν ακουμπισμένο στον κορμό του δέντρου κοντά του. Ο άρχοντας συστήθηκε, κάθισε δίπλα στον ηλικιωμένο και του εξιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια την ατυχία του τόπου του. Ότι το βουνό στα παλιά χρόνια ήταν κατάφυτο και ήσυχο, πώς οι άνθρωποι το κατέκαψαν με τον καιρό, ότι τώρα πια έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής και δεν τολμάει να το επισκεφτεί κανείς.
Ο γέροντας άκουγε σιωπηλός καθώς συνέχιζε να καθαρίζει
το κατακόκκινο, ζουμερό μήλο του. Όταν ο άρχοντας έπαψε να μιλά, παρατήρησε ότι οπαππούλης δεν είχε αντιδράσει καθόλου σε όσα είχε
ακούσει. Ύψωσε μονάχα αργά το βλέμμα και τον ρώτησε με φωνή τραχιά από τα χρόνια και την αλαλία:
«Ποιος από σας θ’ ανεβεί στο βουνό;»
Ο άρχοντας τον κοίταξε σαν να είχε ρωτήσει το πιο απίθανο πράγμα.
«Μα τι λες, γέροντα! Δεν άκουσες τίποτε απ’ όσα σου είπα;
Είναι άκρως επικίνδυνο, όποιος πάει δεν θα επιστρέψει».
«Άκουσα τα πάντα με μεγάλη προσοχή. Το πρόβλημα είναι ότι εσείς δεν ακούτε… το βουνό. Πρέπει να αφουγκραστείτε τι προσπαθεί να σας πει!»

Ο άρχοντας σηκώθηκε απότομα και γύρισε την πλάτη για να φύγει. Ο παράξενος αυτός γέρος προφανώς δεν ήξερε τι έλεγε. Ο παππούλης στηρίχτηκε στον κορμό της μηλιάς και ανασηκώθηκε αργά. Έσκυψε
με δυσκολία κι έπιασε ένα μήλο από το καλάθι του. Φώναξε στον άρχοντα που απομακρυνόταν γοργά να περιμένει. Κουτσαίνοντας, τον πλησίασε και του πρότεινε το μήλο. Με ύφος αινιγματικό είπε στον
άρχοντα να το δώσει εκείνος με τη σειρά του σε όποιον αποφάσιζε να ανεβεί στο βουνό. Ο άρχοντας άρπαξε εκνευρισμένος το φρούτο κι έφυγε βιαστικά.