ισχυρότερες γενιές θεϊκών όντων της ελληνικής μυθολογίας,
ανήκουν στη δεύτερη γενιά των θεών και προηγούνται των
Ολύμπιων θεών. Εκφράζουν μια βαθιά φιλοσοφική αντίληψη
για την εξέλιξη του κόσμου και της ανθρώπινης συνείδησης.
Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδος, οι Τιτάνες
γεννήθηκαν από την ένωση του Ουρανού (του ουρανού) και
της Γαίας (της γης), οι οποίοι ήταν από τις πρώτες κοσμικές
θεότητες που εμφανίστηκαν μετά το Χάος. Οι δώδεκα κύριοι
Τιτάνες ήταν έξι άνδρες και έξι γυναίκες: Ωκεανός, Κοίος,
Κρείος, Υπερίων, Ιαπετός, Κρόνος, Θεία, Ρέα, Θέμις,
Μνημοσύνη, Φοίβη, Τηθύς.
Από όλους, ο Κρόνος υπήρξε ο ισχυρότερος. Με την
προτροπή της μητέρας του, της Γαίας, ανέτρεψε τον πατέρα
του Ουρανό και έγινε κυρίαρχος του κόσμου. Αργότερα
όμως, φοβούμενος ότι θα είχε την ίδια μοίρα, κατάπινε τα
παιδιά του μόλις γεννιούνταν. Η σύζυγός του, η Ρέα,
κατόρθωσε να σώσει τον μικρότερο γιο τους, τον Δία, ο
οποίος όταν ενηλικιώθηκε ξεκίνησε τον μεγάλο πόλεμο
εναντίον των Τιτάνων, γνωστό ως Τιτανομαχία.
Η Τιτανομαχία διήρκεσε δέκα χρόνια και έληξε με τη νίκη
των Ολύμπιων θεών. Οι περισσότεροι Τιτάνες φυλακίστηκαν
στα Τάρταρα, ενώ ορισμένοι, όπως ο Ωκεανός και αργότερα
η Θέμις και η Μνημοσύνη, δεν τιμωρήθηκαν, καθώς είτε δεν
συμμετείχαν στον πόλεμο είτε συμμάχησαν με τον Δία.
Οι Τιτάνες δεν συμβολίζουν απλώς πανίσχυρες θεότητες.
Αντιπροσωπεύουν τις πρωταρχικές κοσμικές δυνάμεις της
φύσης και της δημιουργίας, ενώ η επικράτηση των Ολύμπιων
σηματοδοτεί τη μετάβαση από μια αρχέγονη και ακατέργαστη
κοσμική τάξη σε έναν κόσμο οργανωμένο, με νόμους και θεϊκή
δικαιοσύνη. Για τον λόγο αυτό, οι Τιτάνες κατέχουν κεντρική
θέση στην ελληνική μυθολογία και αποτελούν το απαραίτητο
προοίμιο για την εμφάνιση και την κυριαρχία των θεών του
Ολύμπου.