«Κάθε καρέ της ταινίας», λέει η Κέιτ Μπλάνσετ, «έχει χαραχτεί στον αμφιβληστροειδή μου». Και είναι αυτή ακριβώς η διαδικασία, μιας σχεδόν υποσυνείδητης εγγραφής, την οποία επιχειρεί στο ανά χείρας βιβλίο να επεξεργαστεί ο Ντάιερ μετερχόμενος το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της συγγραφικής του τέχνης: αυτοβιογραφία, κριτική, θραυσματικός στοχασμός, λυρισμός, εμβριθής παρατήρηση, μελαγχολία, όλα συνυφαίνονται σε ένα οργανικό σύνολο, στα θεμέλια του οποίου θα ’λεγε κανείς πως αντηχεί διαρκώς ο παλμός ενός βέβηλου —κι εντούτοις ανυποχώρητου— χιούμορ.
Πρόκειται, ίσως, για ένα από τα πιο ασυνήθιστα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο. Και ενδεχομένως δεν θα απείχε πολύ από την αλήθεια όποιος υποστήριζε πως το πραγματικό του θέμα, ο πιο μύχιος πυρήνας του, είναι η επιθυμία· ιδίως εκείνη την οποία δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να ομολογήσουμε.