Το Είναι και χρόνος (1927) είναι ένα από τα θεμελιωδέστερα έργα της φιλοσοφίας του 20ού αιώνα. Ο Χάμπερμας μάλιστα, παρά την κριτική του στάση έναντι του Χάιντεγκερ, δεν δίστασε να το χαρακτηρίσει ως «το σημαντικότερο φιλοσοφικό γεγονός μετά την εγελιανή Φαινομενολογία». Ο φιλόσοφος επαναφέρει εδώ το λησμονημένο ερώτημα για το νόημα του Είναι και επιχειρεί να το προσεγγίσει μέσα από την ανάλυση της ανθρώπινης ύπαρξης, του Dasein: του όντος που κατανοεί ανέκαθεν, έστω και ασαφώς, τι σημαίνει «είναι». Μέσα από τις περίφημες αναλύσεις της καθημερινότητας, του κόσμου, της κατανόησης, της μέριμνας, της αγωνίας, της ενοχής και του θανάτου, προβάλλει η χρονικότητα ως ο ορίζοντας εντός του οποίου καθίσταται δυνατή κάθε κατανόηση του Είναι.