δεν τελειώνει ποτέ.
Γεννιέται κανείς
κάθε φορά
που εγκαταλείπει
ένα ασφαλές σκοτάδι.
Αφήνει πίσω
το οικείο,
τη βεβαιότητα,
τον φόβο.
Ο δρόμος
δεν ζητά βεβαιότητες.
Ζητά
το πρώτο βήμα.
Δεν υπόσχεται σωτηρία.
Μονάχα
τη χαρά
να βαδίζεις
ολόκληρος.
Και τότε,
σιγά σιγά,
χωρίς θόρυβο,
κόβεται
ο λώρος.
Και αχνοφέγγει
η πρώτη ανάσα.