Ο Αθηναίος κωμωδιογράφος Αριστοφάνης γεννήθηκε στα μέσα του "χρυσού" 5ου αιώνα π.Χ., ενός αιώνα που είδε τη δημοκρατική Αθηναϊκή Πολιτεία να εκτοξεύεται στον κολοφώνα της δόξας της μετά τη νίκη στους Περσικούς πολέμους, αλλά και να καταβαραθρώνεται μετά τη συντριπτική ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο (431-404 π.Χ.).

Οι Ιππείς διδάχθηκαν τον χειμώνα του 424 π.Χ, στα Λήναια, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, μέσα σε ένα συγκρουσιακό πολιτικό κλίμα. Το έργο, που χάρισε στον Αριστοφάνη το πρώτο βραβείο, αποτελεί ένα δριμύτατο και ολομέτωπο κατηγορητήριο εναντίον του δημοφιλούς πολιτικού ηγέτη Κλέωνα (ο οποίος στο έργο ταυτίζεται με τον δούλο Παφλαγόνα), Δραματουργικά, η κωμωδία στηρίζεται σε μια αριστουργηματική αλληγορία ανάμεσα στην πολιτική πραγματικότητα του 424 π.Χ. (όπου κυριαρχεί ο Κλέωνας) και στη φανταστική υπόθεση του έργου, που αφορά έναν αθηναϊκό οίκο (όπου κάνει κουμάντο ο δούλος Παφλαγόνας). Μέσω της ευρηματικής αυτής αλληγορίας ο Αριστοφάνης προβάλλει τον Κλέωνα ως "δημαγωγό", ως έναν συνωμότη λαοπλάνο, που νοιάζεται μόνο για το προσωπικό του κέρδος, ενώ ταυτόχρονα παρασύρει τους Αθηναίους να λαμβάνουν αποφάσεις αντίθετες με τα συμφέροντα της πόλης τους. Ο Κλέωνας και το σινάφι του (π.χ. ο Υπέρβολος) σκιαγραφούνται ως οι πρωταίτιοι του ευτελισμού της αθηναϊκής πολιτικής σκηνής και του δημόσιου διαλόγου.

Ο τίτλος του έργου καταγράφει την ταυτότητα του Χορού. Ιππείς δεν σημαίνει απλώς καβαλάρηδες. Στην αρχαία Αθήνα οι Ιππείς ήταν οι αριστοκράτες και μεγαλογαιοκτήμονες Αθηναίοι, που είχαν την οικονομική άνεση να εκτρέφουν άλογα. Η κοινωνική-οικονομική τάξη των Ιππέων επάνδρωνε και το ιππικό της Αθήνας.

Η κωμική παραγωγή του Αριστοφάνη και των ομοτέχνων του απηχεί τις έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις της σύγχρονης πραγματικότητας. Στο σύνολο της η αττική κωμωδία του 5ου αιώνα π.Χ. έχει έναν πολύ συγκεκριμένο χαρακτήρα: είναι πρωτίστως πολιτική κωμωδία. Αυτό σημαίνει ότι εμπλέκεται άμεσα και σχολιάζει ποικιλοτρόπως τα σύγχρονά της πολιτικά τεκταινόμενα. Και, βέβαια, το θέμα που κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρό-τητα και στις ρητορικές αγορεύσεις στην Εκκλησία του Δήμου είναι ο Πελοποννησιακός πόλεμος και η διαχείρισή του. Στο πλαίσιο αυτό, οι Ιππείς δεν είναι άλλη μια πολίτικη κωμωδία αλλά μια αμιγώς πολιτική κωμωδία, υπό την έννοια ότι η καυστική σάτιρα κατά του Κλέωνα δεν παρεισφρέει απλώς στην πλοκή του έργου, η σάτιρα κατά του Κλέωνα είναι η πλοκή του έργου. [. . .] (Από την έκδοση)