Την πρώτη φορά που διάβασα το έργο του Πουά, τρεις λέξεις αναδύθηκαν στο μυαλό μου. Ανάμνηση, απώλεια, ζωή. Με κοινό παρονομαστή ένα θάνατο που σε ωθεί βίαια να εξερευνήσεις τι σημαίνει καθετί από τα παραπάνω για σένα. Δύσκολη διαδικασία η ανάμνηση. Κι αυτό γιατί εκείνο που θυμάσαι δεν είναι ποτέ εκείνο που έχεις ζήσει αλλά εκείνο που έχεις ερμηνεύσει ότι έζησες. Οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου καταλήγουν αυθύπαρκτες οντότητες που απέχουν από το πραγματικό συμβάν. Είναι στην ουσία αποτυπώματα ενός συμβάντος απομακρυσμένου πια από σένα. Συνηθίζουμε να λέμε ότι ο άνθρωπος είναι το σύνολο των στιγμών που έχει ζήσει. Αλλά όλες αυτές οι στιγμές διαλύονται και ανασυντίθενται πάντα τη στιγμή που τις ανακαλείς, με αποτέλεσμα οι αναμνήσεις να γεννιούνται συνέχεια στο τώρα. [...] (Από την έκδοση)