Στην παράσταση μας η ιστορία είναι τοποθετημένη σε ένα άχρονο σύμπαν, με τη μυρωδιά του παλιού και τη σκέψη του νέου να συνυπάρχουν. Στον σκηνικό μας τόπο το κρυμμένο είναι διαρκώς παρόν και θα φανερωθεί.

Η Φουέντε Οβεχούνα μας είναι ένας μικρόκοσμος, μια αλληγορία για το σύστημα της κοινότητας και της οικογένειας - ένα μέρος με δικούς του κανόνες και ιδανικά. Οι κάτοικοί της, υποταγμένοι σε μια ανώτερη αρχή, υπομένουν στωικά τις επιταγές της εξουσίας, προσπερνούν τα κακώς κείμενα που μπορούν να παραμείνουν κρυφά και προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως την ξέρουν. Όταν ωστόσο τα πράγματα ξεπεράσουν τα όρια, όταν το κρυφό γίνει εξόφθαλμα φανερό, οι σε ατομικό επίπεδο αδύναμοι κάτοικοι ενώνονται και μέσα από τη συλλογική τους ανάγκη για ρήξη ενεργοποιούν τα αντανακλαστικά τους και γίνονται δυνατοί. Τελούν έτσι μια πράξη σίγουρα άγνωστη στον τρόπο που κυλούσε η ζωή τους μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά που επιφέρει έστω και προσωρινά την ψευδαίσθηση της ισορροπίας και της δικαιοσύνης για όσα έχουν υποστεί.

Κεντρικό ζητούμενο στην παράστασή μας είναι να φωτιστούν ο ρόλος και η πορεία της γυναικείας παρουσίας. Από την απόλυτη υποταγή σε ένα σύστημα πατριαρχικό, οι γυναίκες της Φουέντε Οβεχούνα περνούν στην προσωπική αντίσταση στον κακοποιητή τους και, στη συνέχεια, στη σχεδόν επαναστατική τους διεκδίκηση οι άντρες του χωριού να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι τους, αλλά και οι ίδιες να εκδικηθούν για τη δική τους ατίμωση. Απαλλάσσουν τον εαυτό τους από τον ρόλο του θύματος και πλέον γίνονται δρώντα υποκείμενα και αυτόνομες προσωπικότητες. Μοιάζει σαν ο Λόπε να ήταν πραγματικά μπροστά από την εποχή του και να μας μιλά νια μια πρώιμη πράξη χειραφέτησης. (Από την έκδοση)