Η παρούσα ανθολογία προσφέρει στο ελληνικό κοινό μια μοναδική χαρτογράφηση της μετάλλαξης της ανθρώπινης συνείδησης. Μακριά από τον κλασικό λυρισμό, η ποίηση της Μάγδα Καρνέτσι αποτελεί έναν οραματικό τόπο όπου η ωμή βιολογία συναντά την αστροφυσική, την πυρηνική φυσική, την πληροφορική και τη μυστικιστική έκσταση. Ανάμεσα στους κλειστοφοβικούς χώρους του σώματος και την άπειρη επέκταση ενός αστρικού Χαόκοσμου, οι στίχοι της πάλλονται σαν μια σύγχρονη λιτανεία. Μια συγκλονιστική εμπειρία μύησης, όπου ο ανθρώπινος νους γίνεται, τελικά, ένα με τη Συνείδηση του Σύμπαντος.
Αχ, τα όργανα είναι κομματιασμένα, ο νους είναι
ένα όργανο υπερβατικό, ερωτευμένο με τον ίδιο του τον αφανισμό.
Τείνουμε συνεχώς να μεταμορφωθούμε σε φως, σε σκέψη,
να πέσουμε σε ανάπαυση –τι φωτεινός που είσαι, θάνατε!–
όμως κάποιος ή κάτι από μέσα και από έξω
μας τρέφει αδιάκοπα
με νεαρή ύλη, με σκοτάδι, με χάος.
Canto spiritual
Επιλογή ποιημάτων
Κυκλοφορεί
ISBN:
978-618-231-394-7
1η έκδ. || Νέα
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
Γλώσσα πρωτοτύπου: Ρουμανική
Ενιαία τιμή έως 30/3/2028
€ 12.72
(περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο,
Χαρτόδετο
14 x 21 εκ., 174 γρ., 124 σελ.
Περιγραφή
Πάνω από τις κορυφές
το καθάριο νερό του τεράστιου και σιωπηλού ματιού
κοιτάζοντας πίσω, καθρεφτίζοντας τον εαυτό του
πάνω απ’ τις κορυφές
*
Ένα τρελό εκκλησιαστικό όργανο. Ο εγκέφαλος χύνει
τους καταρράκτες του από οράματα και ήχους,
τα θηριοτροφεία και οι ιστορίες, τους χρόνους από άνθρακα
και πλατίνα, το μέλι και το γάλα και το πετρέλαιο,
κοιτάζοντας πίσω, αλφάβητα, αντικατοπτρισμούς, νιρβάνες,
και πλατιούς κόλπους και σκοτεινά δάση,
αμφιθέατρα και λαβύρινθους γεμάτους νερό, μαζεύοντας
όλα τα δευτερόλεπτα σε απέραντους σωρούς άμμου,
στο γιγάντιο δέλτα του κέντρου
στην κρυμμένη, σκοτεινή μήτρα
*
κοιτάζοντας πίσω,
φως και μόλυβδος, μακριά ουρά,
λάσπες, αυγές, ανεμοστρόβιλοι,
σκουριά και σκόνη πάνω από ηπείρους και νησιά,
παλίρροιες, άμπωτες, μπλε νεφελώματα,
παρηκμασμένες ευρώπες, παραληρηματικές ασίες,
ξερά χόρτα και φτερά, φωνήεντα και γράμματα,
κοιτάζοντας πίσω, μακριά ουρά, πλανήτης –
κομμένο κεφάλι, ριγμένο ζωντανό στο σύμπαν –
στο ευρύχωρο δέλτα του κέντρου,
στη σκοτεινή δίνη
*
Πάνω από τις κορυφές, κοιτάζοντας τον εαυτό του,
ο εγκέφαλος θυμάται, τρώει από τον ίδιο του τον εαυτό –
καυτές ουτοπίες, σαρκοβόροι πολιτισμοί,
σας έντυσα με λαμπρότητα και πορφύρα,
φλεγόμενους εφιάλτες, σκοτεινές σκηνογραφίες,
σας έθρεψα με σάρκα, λέμφο και αίμα –
απ’ έξω, κοιτάζοντας τον εαυτό του, ο εγκέφαλος, μια μεγαλοπρεπής
αυτοδάδα,
ακούγεται το σπασμωδικό του παραλήρημα
Add: 2026-10-06 10:42:15 -
Upd: 2026-10-07 11:11:39