Πολλοί Αδριανουπολίτες, με την ευρύτερη γεωγραφική έννοια του όρου, αυτήν που περιλαμβάνει τις περιοχές της εν έτει 2026 Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου αλλά και σημαντικό τμήμα της ανατολικής Θράκης, δεν έμειναν αμέτοχοι στη δράση αναμένοντας στωικά τα βάσανα και τον θάνατο για χάρη της πατρίδας, αλλά συμμετείχαν είτε στην προετοιμασία του ξεσηκωμού αξιοποιών­τας τις οικονομικές και οργανωτικές δυνατότητές τους ως φιλικοί, ακόμη και τις προφητικές τους ικανότητες ως εθνικοί νεφεληγέρτες είτε στις ίδιες τις μάχες κατά των Οθωμανών θυσιάζοντας το δεύτερο πολυτιμότερο αγαθό της ζωής, την ίδια τη ζωή, προκειμένου να απολαύσουν έστω και λίγο το πρώτο, την ελευθερία. Είναι βέβαιο ότι η θυσία των Αδριανουπολιτών δεν πή­γε χαμένη. Μπορεί η ίδια η Αδριανούπολη να μην απελευθερώθηκε το 1829, όπως η υπόλοιπη Ελλάδα, χάρη, ωστόσο, και στον δικό της διαχρονικά πολλαπλό ρόλο, δημιουργήθηκε η πρώτη μαγιά του σύγχρονου ελληνικού κράτους και μαζί γεννήθηκε η ελπίδα για κάτι μεγαλύτερο.