Η ήττα της Ρωσίας στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856)κατέστησε σαφές ότι η απολυταρχία δεν μπορούσε πλέον να διατηρήσει τη θέση της χώρας στον κόσμο, και η ανάπτυξη μιας σύγχρονης οικονομίας ήταν επιτακτική ανάγκη. Το εμπόδιο ήταν η δουλοπαροικία. Ο τσάρος Αλέξανδρος το είχε αντιληφθεί και προσπάθησε να προειδοποιήσει τους απρόθυμους ευγενείς πως, αν οι ίδιοι δεν μεταρρύθμιζαν την ύπαιθρο, αργά ή γρήγορα θα έρχονταν αντιμέτωποι με τη εξέγερση των αγροτών. Τελικά, η μοίρα των περίπου είκοσι εκατομμυρίων δουλοπάροικων κρίθηκε στις 5/17 Μαρτίου 1861, όταν εκδόθηκε το Διάταγμα της Χειραφέτησης. Από εκείνο το σημείο και μετά, άρχισαν να ανακύπτουν εντάσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των μορφωμένων φιλο - μεταρρυθμιστών που θεωρούσαν ότι οι αλλαγές δεν ήταν αρκετά τολμηρές. Δεκαετίες μετά την κατάργηση της δουλείας, κατάλοιπα των φεουδαρχικών σχέσεων εξακολουθούσαν  να βαραίνουν έντονα τον αγροτικό κόσμο, ενώ η έλευση της αστικής ιδιοκτησίας διέλυσε την κοινότητα που υπήρξε σταθερό κέντρο της ζωής των χωρικών για αιώνες. Αυτή η ταραγμένη περίοδος προετοίμαζε όχι απλώς τη ρήξη με το παλιό, αλλά τον ολοκληρωτικό μετασχηματισμό που ξέσπασε το 1905, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο του Τσέχωφ...[...] (Από την έκδοση)