Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να προσγειώσει τον μετέωρο κόσμο του Γιάννη Σβίγκου. Ακόμη και όταν εμφανίζεται μπροστά του το φάντασμα του καλού στρατιώτη Σβέικ, αυτός ο κόσμος συνεχίζει να αιωρείται σε ένα σύμπαν υπερβολών, παραμορφώσεων, απάθειας και νηφαλιότητας. Έβαλε, λέει, ο Σβέικ στοίχημα με τους αθάνατους της Ιστορίας πως η αθανασία δεν είναι μονοπώλιό τους και πως αξίζει να την κερδίσει και ένας απλός ανθρωπάκος, όπως ο Γιάννης, αρκεί η ζωή του να εμπνεύσει ιστορικούς και συγγραφείς. Ποια είναι η έλλογη πραγματικότητα και ποιος ο παραλογισμός δεν έχει σημασία. Το μυθιστόρημα δεν αποκαλύπτει τίποτα. Ούτε ξεκαθαρίζει αν όλα αυτά που συμβαίνουν είναι μια υπέρβαση των φυσικών νόμων ή αν είναι αποκυήματα της αχαλίνωτης φαντασίας του Γιάννη. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν παραμορφωτικό καθρέφτη που δεν χαρίζεται σε κανέναν και όλα τα διογκώνει, μεταβάλλοντάς τα σε καρικατούρες. Τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους με τον αστυνόμο Μπέρτσο. Την ευκολόπιστη, ταξικά αδιάφορη και αιώνια κουρασμένη εκπρόσωπο της εργατικής τάξης καθαρίστρια Μαρίκα. Το αδηφάγο, άπληστο και ανελέητο μοναδικό είδος θηλαστικών του πλανήτη μας, τον καπιταλιστή Μέγα. Τον οπορτουνιστή γιατρό Φαρφαρά. Τον αχόρταγο και μονίμως αχάριστο μικροαστό Παύλο. Τους ειδικούς και μη πράκτορες της υπερδύναμης. Όλοι και όλα δείχνουν να έχουν βγει από κάποιο γκροτέσκο περιβάλλον. Ακόμα και τα άψυχα αντικείμενα, όπως το παράσημο, σύμβολο αναγνώρισης σπουδαίων υπηρεσιών προς τους εκάστοτε κρατούντες, και οι κινητοποιήσεις εργαζομένων, όπως το χρονικό της μακρόχρονης απεργίας των εργατών του Δήμου, που κέρδισε μια αξιοζήλευτη θέση στο βιβλίο Γκίνες, δεν γλιτώνουν. Ξεχειλίζουν από υπερβολές και υπερβάσεις. Οι μόνοι φυσιολογικοί σ’ αυτό το χρονικό είναι οι οικονομικοί μετανάστες.

Άραγε, θα καταφέρει να κερδίσει την αθανασία ο Γιάννης Σβίγκος μέσα σ’ έναν κόσμο που μονίμως βγάζει τη γλώσσα στο ίδιο του το είδωλο;