«Πριν γράψω αυτό το βιβλίο, εδώ ήταν οικόπεδο».
Μια ποιητική σύνθεση, αφιερωμένη στα ισόγεια της συνοικίας Ελληνορώσων –για όσους έχουν μέσα τους πολλή κατοικία– καθορίζει από την αρχή το ύψος του βλέμματος. Προηγούμενη διαμονή σε πολυκατοικία δεν απαιτείται. Η συγκατοίκηση με τον εαυτό μας προσμετράται κανονικά.
Στις 8 ενότητες της έκδοσης, 60 ποιήματα και μικρές πεζές αφηγήσεις συνυπάρχουν με 55 όρους συγκατοίκησης, ένα ερωτηματολόγιο και ένα εικοσιτετράωρο ήχων καταγεγραμμένων από έναν τυφλό ένοικο. Ο διαχειριστής αλλάζει λάμπες και αναβάλλει την κατάρρευση του υπάρχοντος κόσμου. Η Λεϊλά, εργάτρια και πρόσφυγας, φυλάει σ’ ένα μπουκάλι τα βλέμματα των άλλων. Στον ημιώροφο, ο Ευάγγελος αφήνει τη Νεκταρία να εμφανιστεί όταν νυχτώνει. Η κυρία Άνωθεν πενθεί την κόρη της κρατώντας πάντα βρεγμένες τις άκρες των μαλλιών της. Όλα αποτυπώνονται και περιγράφονται με την αμεσότητα μιας κουβέντας στο πλατύσκαλο.
Για να μπεις σ’ αυτή την πολυκατοικία, πρέπει πρώτα να απαντήσεις: «Θα μπορούσες να συγκατοικήσεις με έναν άνθρωπο που δεν σου εξηγεί ποτέ τη λύπη του;» Τα υπόλοιπα δικαιολογητικά μπορούν να περιμένουν.
Στην ίδια γειτονιά δοκιμάζονται τα όρια της φροντίδας και της κοινωνικής επιτήρησης. Ο κανονισμός ζητά να σεβαστούμε το παιδί που δεν θέλει να φιλήσει έναν συγγενή: «Το σώμα του δεν είναι κοινόχρηστος χώρος».
Ο Βαγγέλης Ευαγγελίου αγγίζει με χιούμορ ανθρώπους και καταστάσεις: έναν άνθρωπο που ξεπαγώνει αρακά ακούγοντας τους γείτονες να κάνουν έρωτα, αλλά και τη βεβαιότητά μας ότι υποφέρουμε πρωτότυπα. Μας καλεί να γνωρίσουμε τους/τις ενοίκους, μας προσκαλεί στη γειτονιά του και μας προκαλεί να εντοπίσουμε στοιχεία του εαυτού μας σε καθέναν και καθεμία από αυτούς.