Κάρεμ 

Το πρωί της ημέρας που πέθανε ο πρόεδρος δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας άρχισε να βαδίζει προς τον άλλον. Όταν βγήκε από το σπίτι της εγώ στεκόμουν στην είσοδο της οδού Πορτ Σαΐντ προς την πλατεία Γιέμεν, έτοιμος να την ακολουθήσω. Είχε ήδη κάνει μερικά βήματα, σταμάτησε και κοίταξε μέσα στα μάτια μου· τότε ήταν που η Νασρίν μπήκε στη ζωή μου.

Ήταν μια διαφορετική γυναίκα που η ομορφιά της δεν έμοιαζε να έχει όρια, σαν να είχε κατορθώσει μέσα στη μοναξιά της να γίνει μια ύπαρξη ιδιαίτερη, που ήταν αδύνατο να της αντισταθείς. Με μάγεψε με το γαλλικό κούρεμά της, και με τα φαρδιά ρούχα της που τη βοηθούσαν να κινείται άνετα. Δεν σήκωνε τα πόδια της όταν περπατούσε· μόλις που ξεκολλούσαν από το έδαφος, όσο χρειαζόταν για να κάνει εκείνα τα ελαφριά βήματα. Μες στο λευκό της δέρμα φαίνονταν στον λαιμό της κάτι μπλε φλέβες· ένιωσα πως ανήκαν σε έναν κόσμο που δεν είχα καν φανταστεί ότι υπάρχει. Και κατάλαβα, αφού έζησα χρόνια μαζί της, γιατί παρομοιάζουν την τρυφερή γυναίκα με πεταλούδα που πρέπει να προσέχεις όταν την πιάνεις στα χέρια σου για να μην την τσακίσεις. Έτσι πρέπει να αφήνεις κι αυτήν που αγαπάς ελεύθερη να διαλέξει, ακόμα κι αν αποφασίσει να απομακρυνθεί από σένα. Παρηγοριέμαι για την απώλεια της Νασρίν λέγοντας στον εαυτό μου πως είναι από κείνες τις γυναίκες που δεν μπορεί κανείς παρά να τις χάσει.

Έμενα μόνος σε ένα δωμάτιο στο Πρώτο Συγκρότημα, και ένιωσα έντονη την ανάγκη να γίνω ο φύλακάς της. Δεν είχα δουλειές που να με κρατούν μακριά της, και άρχισα να την ακο-λουθώ παντού από τη στιγμή που την πρόσεξα στο πανεπιστήμιο. Ήθελα μόνο να γνωρίσω τον κόσμο της – πόσο απλός ήταν εκείνος ο κόσμος! Έβγαινε από το σπίτι στην είσοδο της οδού Πορτ Σαΐντ προς την πλατεία Γιέμεν και αποκεί στο πανεπιστήμιο, περνούσε την ημέρα στις αίθουσες και σε μια γωνία όπου απομονωνόταν, κι ύστερα επέστρεφε στο σπίτι. Τις Δευτέρες και τις Τετάρτες την επισκεπτόταν ένας ογκώδης άνδρας, και κάθε Πέμπτη πήγαινε στο χωριό της, από όπου επέστρεφε το Σάββατο το πρωί. Δεν υπήρχε τίποτα ξεχωριστό στη συμπεριφορά της εκτός από την επιμονή της να μπαίνει στις ομάδες φοιτητών που κάθονταν κοντά στα φωτοτυπικά στις βιβλιοθήκες και στην αίθουσα υποδοχής της σχολής. Μου φαινόταν ότι αγαπούσε να χάνεται ανάμεσα στους άλλους, μια άλλη έκφανση της τάσης της προς τη μοναξιά.

Ήμουν χαρούμενος που θα γινόμουν ο φύλακάς της. Σύντομα ένιωσα έντονη την ανάγκη να είμαι πιο ξεκάθαρος. Μόλις ανακάλυψα την ηρεμία του κόσμου της Νασρίν και βεβαιώθηκα πως δεν υπήρχε κάποιος νέος στη ζωή της –δεν είχα προσέξει κάτι καινούριο από αυτά που είχα ήδη δει– άρχισε να με απασχολεί η ιδέα να της πω ότι την παρακολουθούσα εδώ και πέντε εβδομάδες. Δεν μπορούσα να συνεχίσω στον ρόλο του ερωτευμένου κατάσκοπου.

Έτσι, το πρωί μιας μέρας που έφερε μαζί της την είδηση του θανάτου του προέδρου, έγινε αυτό που ήταν αναμενόμενο, και ο ένας από τους δυο μας βάδισε επιτέλους προς τον άλλον. Βγήκε από το σπίτι, τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια έτσι που ένιωσα ότι κοίταξε μέσα μου, κι εγώ την πλησίασα. Στην αρχή δεν υπάκουσαν οι λέξεις για να την καλησπερίσω. Απλώς έγνεψα με το κεφάλι. Είχα ήδη αρχίσει να βαδίζω στο πλάι της όταν τη ρώτησα:
«Σε πειράζει να περπατήσω μαζί σου;»
Χωρίς να δείξει δυσαρέσκεια, δίχως να αλλάξει την έκφρασή της, είπε:
«Δεν με πειράζει, αλλά ο Ιούνιος φέτος είναι αφόρητα ζεστός».
Έτσι, παρά την ντροπαλή μου φύση, περπάτησα δίπλα της.
Κοιτούσα τριγύρω για να δω την αντίδρασή της. Έσφιγγε το τετράδιό της, συνέχιζε να προχωράει χωρίς να  δείχνει την παραμικρή αναστάτωση, και καθ’ οδόν προς το πανεπιστήμιο εκείνη την ημέρα δεν με έφερε σε δύσκολη θέση ρωτώντας με γιατί την παρακολουθούσα εβδομάδες ολόκληρες. Μιλήσαμε για τον καιρό –δεν είχαμε τίποτα να πούμε, ήμασταν δυο ξένοι– και από την πρώτη εκείνη βόλτα στο πλάι της κατάλαβα ότι είχε εξαιρετική ευαισθησία και υψηλή αντίληψη. Περπατούσα δίπλα της, την κοίταζα, και οι μπλε φλέβες στον λαιμό της κρύβονταν ή εμφανίζονταν ξανά κάτω από κείνο το λεπτό πέπλο που είχε για δέρμα. Το σώμα της μιλούσε τη δική του γλώσσα· όταν αναστατωνόταν ή ντρεπόταν φαίνονταν οι μπλε φλέβες στον λαιμό καιστον καρπό της.

Αυτό που δεν έφυγε ποτέ από τη μνήμη μου όσο έζησα μαζί της είναι ότι κατά τη διάρκεια εκείνης της μακρινής διαδρομής, καθώς βαδίζαμε ο ένας δίπλα στον άλλον, σίγησε ακόμα κι η ροή του αέρα ανάμεσά μας. Είχα την αίσθηση πως η απόσταση που ολοένα και μειωνόταν ήταν αυτό που εμπόδιζε τα ρεύματα να διέλθουν αποκεί. Μόλις άφησα τη Νασρίν να πάει στη Φιλοσοφική, και πριν συνεχίσω εγώ για το Πολυτεχνείο, ένιωσα την ανάγκη να σταματήσω σε ένα ξύλινο παγκάκι για να πάρω μιαν ανάσα· κάθισα κι ο αέρας άρχισε και πάλι να κινείται μόλις εκείνη απομακρύνθηκε. Αισθάνθηκα πως ο χτύπος της καρδιάς μου καθώς περπατούσα στο πλάι της ήταν μια πρώτη έκφραση αγάπης.

Πέρασαν πολλά χρόνια πριν αναρωτηθούμε για εκείνη τη στιγμή που ο ένας αποφάσισε να ανακοινώσει την ύπαρξή του στον άλλον. Δεν ξεχνώ ότι η καθυστέρηση της ανακοίνωσης του θανάτου του προέδρου για ώρες ολόκληρες μου χάρισε τον χρόνο να περπατήσω στο πλάι της Νασρίν. Η επαφή μας συνεχίστηκε ώσπου βρήκα τη θέση μου στον ήσυχο κόσμο της. Επαναλάβαμε τις βόλτες μας πολλές φορές, ιδιαίτερα το φθινόπωρο που ακολούθησε, και ο ένας συνόδευε τον άλλον στη διαδρομή από και προς το πανεπιστήμιο. Μου άρεσε να είμαι κοντά της.Μου άρεσε η παρέα της, η τρυφερότητά της και η ικανότητά τηςνα είναι πάντα τόσο όμορφη.

Όλα μεταξύ μας κύλησαν ήρεμα και το γεγονός ότι ζούσαμε μόνοι μας άνοιξε τον δρόμο για να συναντιόμαστε. Η οικογένειά μου ζούσε στη Σαουδική Αραβία κι ο πατέρας της, ο Σαλίμ στο χωριό Μάχους. Τον γνώρισα μόνο αφότου είχαν πια περάει οι μήνες του πόνου που ακολούθησαν τον θάνατο του προέδρου, και αρραβωνιαστήκαμε, έπειτα παντρευτήκαμε δύο χρόνια μετά την πρώτη συνάντησή μας, και ήρθαμε στα Εμιράτα για να εργαστούμε και να ζήσουμε εδώ.

Νιώθω ότι από τη ζωή μου στη Συρία δεν μου έχουν μείνει παρά κάτι παλιές φωτογραφίες που τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων τους έχουν θολώσει πίσω από το σύννεφο ενός μακρινού χρόνου. Παρ’ όλα αυτά, η Νασρίν παρέμεινε πάντα η ωραιότερη ανάμνηση από εκείνη τη χώρα, της οποίας έχω την ταυτότητα χωρίς να έχω ζήσει εκεί παρά μόνο τα χρόνια των πανεπιστημιακών μου σπουδών. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι Σύρος με την έννοια που φέρει αυτή η λέξη, την αίσθηση του ανήκειν· δεν κατάλαβα τον θάνατο του προέδρου με τον τρόπο που τον κατάλαβαν οι άνθρωποι εκεί. Η Νασρίν δυσκολεύτηκε πολύ να τον αφομοιώσει, κι ο πατέρας της μήνες μετά τον χαμό του δεν πίστευε πως ο άνδρας είχε στ’ αλήθεια πεθάνει. Επικρατούσε η ισχυρή πεποίθηση ότι θα συνέχιζε να υπάρχει στη ζωή τους. Αυτές όμως οι ιδιαίτερες πεποιθήσεις δεν σήμαιναν τίποτα για μένα, και η Συρία συνδέθηκε στο μυαλό μου με ανθρώπους που αγάπησα και με τα ωραία χρόνια που πέρασα εκεί. Έφερα μαζί μου αυτό που θα μου θύμιζε πάντα εκείνο τον τόπο. Έφερα τη μοναδική γυναίκα, τη Νασρίν, στην οποία η θλίψη και η ντροπή και η ομορφιά χαρίζουν μια αξιαγάπητη υπερηφάνεια, και τα αθώα, ανυπόμονα γέλια της αναποδογυρίζουν τα συναισθήματά μου.