Οργισμένες φωνές Αγαλμάτων
Μ' ένα μικρό μάρμαρο αρχαίας κολώνας,
δώσαμε τα διαπιστευτήριά μας
στην Κοινωνία των Εθνών,
κι Εκείνοι με τιμές μας δέχθησαν
επειδή γνωρίζαν την Ιστορία μας.
Φοβισμένοι κατόπιν εμείς,
τους πείσαμε με τες πράξεις μας,
πως δεν είμαστε όπως οι αρχαίοι μας πρόγονοι·
την ίδια γλώσσα μ' εκείνους ακόμη ομιλούμε
αλλά λίγες ομοιότητες
μ' εκείνους έχουμε.
Κι οι φωνές των Αγαλμάτων μας
στο Μουσείο της Ακρόπολης
και στα Μουσεία όλου του κόσμου,
οργισμένες ακούγονταν
σείοντας τις αίθουσες,
κι απ' τα μαρμαρένια μάτια τους
δάκρυα έτρεχαν
βλέποντας φοβισμένα τα παιδιά τους,
Εμάς, τους σημερινούς Έλληνες,
κι απορούσαν με το θαύμα αυτό,
οι επισκέπτες των Μουσείων,
βλέποντας τ' αρχαία αγάλματα
να δακρύζουν στα βάθρα τους.
Σ. Σ.