Ονοματοδοτεί, με το βασανισμένο της όνομα, την καινούργια ποιητική κατάθεση του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Είναι βραχονήσι μπρος από τον τόπο καταγωγής του. Εάν όμως, η γλώσσα είναι ο τόπος καταγωγής και το σήμα υπάρξεως ενός ποιητή, τότε η Σφακτηρία του Κοσμόπουλου ανάγεται σε φανέρωση μιας γλωσσικής και μορφικής ιδιοσυστασίας. Επτά ενότητες και 112 ποιήματα σε έκταση 200 περίπου σελίδων, όπου ο ρυθμός της γλώσσας υπακούει στον ρυθμό των κυμάτων. Η ιστορία —συλλογική και προσωπική—, οι μύθοι και οι παραβολές διαπλέκονται οργανικά σ' ένα λειτουργικό σύμπαν. Εδώ η πρόγευση του θανάτου και του κύκλου του αίματος, η μνήμη, οι απόντες — όλα συνομιλούν. Η φύση είναι ο πυρήνας της μνήμης και της καταγωγής. Η τραγωδία της ιστορίας, αλλά και των προσωπικών ματαιώσεων εκβάλλουν σε στίχους που οικοδομούν τη στερεότητα έναντι της στάχτης του χρόνου. Η άκρα απελπισία οδηγεί αντιστικτικά στο αίτημα νοήματος και στην αύρα μιας έσχατης αλήθειας που διαρκεί.

Όλα αυτά όχι ως προθέσεις αλλά ως πραγμάτωση γλωσσικής και μορφικής αρχιτεκτονικής, όπου ο μοντερνισμός και η έμμετρη παράδοση αναδύονται σε σημερινή παροντική μουσική. Κατά τούτο, ένα έργο ωμά «πολιτικό».