Ο Γέροντας, προβάλλοντας πάντοτε την ταπείνωση ως σταθερή βάση της χριστιανικής ζωής, ως κύρια προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής και ως θεοχάρακτη οδό σωτηρίας, στοιχίζει δίπλα της την ελπίδα στον Σωτήρα Κύριο, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, την αγόγγυστη υπομονή στις θλίψεις, την πρόθυμη τήρηση των θείων εντολών, την αδιάλειπτη προσευχή και τη διαρκή μετάνοια. Παραπέμπει, μάλιστα, συχνά στα ευαγγελικά παραδείγματα του τελώνη, του λεπρού και του άσωτου υιού.