Η πολιτική ανυπακοή έχει ερμηνευθεί ως δικαίωμα, ως αντίσταση, ως ηθική στάση. Το παρόν έργο προτείνει μια διαφορετική αφετηρία: ότι η ανυπακοή δεν αποτελεί απλώς πολιτική πράξη, αλλά σημείο ρήξης στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική τάξη νοηματοδοτεί τον εαυτό της.
Με αφετηρία τη φιλοσοφία του John Locke, επιχειρείται η διατύπωση των πρώτων θεμελιακών όρων μιας θεωρίας σύμφωνα με την οποία η πολιτική ανυπακοή αναδύεται όταν η εξουσία αποσπάται από την ανθρώπινη προέλευσή της και παγιώνεται ως κανονικότητα. Η ανυπακοή, σε αυτή την προοπτική, δεν διαλύει την πολιτική μορφή· αποκαλύπτει το όριό της.
Μέσα από την ανάλυση τριών υποθετικών μορφών πολιτικής συγκρότησης — της εξουσιαστικής αναγκαιότητας, της φυσικής τάξης και της ιστορικής αναγκαιότητας — το βιβλίο εξετάζει πώς τα πολιτικά συστήματα μετατρέπουν τη συγκρότησή τους σε φαινομενική αναγκαιότητα. Στη ρωγμή αυτής της φυσικοποίησης αναδύεται το κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί μια πολιτική κοινότητα να παραμείνει νομιμοποιημένη, αν δεν επιτρέπει τη δυνατότητα αμφισβήτησής της;
Το έργο δεν φιλοδοξεί να κλείσει τη συζήτηση· επιχειρεί να ανοίξει ένα θεωρητικό πεδίο. Να θέσει τους όρους μιας προβληματικής στην οποία η πολιτική ανυπακοή δεν αποτελεί εξαίρεση της τάξης, αλλά δομική της δυνατότητα.