Τι συμβαίνει όμως όταν το βλέμμα παύει να είναι του θεατή και γίνεται το βλέμμα του παίκτη;
Ακολουθώντας μια διαδρομή που ξεκινά από τον Alberti και τον Brunelleschi και καταλήγει στα σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια, ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος προτείνει μια πρωτότυπη ανάγνωση της ιστορίας της γραμμικής προοπτικής. Το βιβλίο εξετάζει πώς οι αναγεννησιακές συμβάσεις για την αναπαράσταση του ορατού επιβιώνουν, μετασχηματίζονται ή ανατρέπονται μέσα στα διαδραστικά περιβάλλοντα των βιντεοπαιχνιδιών, αναδεικνύοντας τη βαθιά σχέση ανάμεσα στην ιστορία της τέχνης, την οπτική κουλτούρα και τα ψηφιακά μέσα.
Συνδυάζοντας την ιστορία της τέχνης, τη θεωρία των μέσων και τις πολιτισμικές σπουδές, το βιβλίο ανοίγει μια νέα οπτική στην κατανόηση της ψηφιακής εικόνας και υποστηρίζει ότι τα βιντεοπαιχνίδια αποτελούν το νεότερο κεφάλαιο μιας μακράς ιστορίας οπτικών συμβάσεων, η οποία ξεκινά στην ελληνική αρχαιότητα, αναβιώνει στην Αναγέννηση και συνεχίζεται ανανεωμένη έως και σήμερα.
«Ο Παπαμιχαλόπουλος είναι από τους πλέον φερέλπιδες καλλιτέχνες της νέας γενιάς· διαθέτει εξαιρετική ευαισθησία στο σχέδιο, σπάνια διεισδυτικότητα και πρωτοτυπία».
Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα
Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, ΑΣΚΤ
Πρώην Διευθύντρια Εθνικής Πινακοθήκης
«Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος είναι φανερά ταλαντούχος. Έχει και σχέδιο και χρώμα και μπορεί να συγκροτήσει ζωγραφικό κόσμο. […] Η ζωγραφική μπορεί ακόμη να είναι δραστική. Το παρόν είναι στα χέρια του».
Νίκος Ξυδάκης, Η Καθημερινή (2002)
«Ο Παπαμιχαλόπουλος εισέρχεται στο μουσείο όχι ως προσκυνητής αλλά ως σκυταλοδρόμος. Καταθέτει δώρα, πανοπλίες και εικόνες, καλώντας μας να κοινωνήσουμε.»
Νίκος Βατόπουλος, Η Καθημερινή (2019)