Ο ήλιος έγερνε ήδη προς τη δύση του όταν οι νοσοκόμες άρχισαν να συνοδεύουν τις ασθενείς μέσα. Μόνο η Χιάμ εξακολουθούσε να κολυμπά στον δικό της κόσμο. Δεν έδωσε την παραμικρή σημασία στο καθιερωμένο κάλεσμα κοντά στο μεγάλο δέντρο στο κέντρο του κήπου· αντίθετα, ξάπλωσε αδιάφορα στο υφασμάτινο κάθισμα. Παρότι είχε πια περάσει τα είκοσι, έμοιαζε με ντροπαλό παιδί που απέφευγε να κοιτάξει όσους βρίσκονταν γύρω της.

Η νοσοκόμα Νουάλ στάθηκε μπροστά της κοιτώντας τη με οίκτο:

«Χιάμ, είναι ώρα να ετοιμαστείς για το δείπνο· οι άλλες έχουν ήδη μπει μέσα».

Εκείνη την κοίταξε με ήρεμο βλέμμα και ξαναβυθίστηκε χαλαρά στη θέση της. Η Νουάλ πλησίασε, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο ακόμη στα χείλη της:

«Έλα, Χιάμ, γλυκιά μου!»

Της άπλωσε το χέρι με τρυφερότητα, όμως εκείνη δεν την πρόσεξε – παρατηρούσε μια σειρά μυρμήγκια που βάδιζαν με μια τάξη παράξενη, ενώ μια απορία απασχολούσε τη σκέψη της: Έχουν άραγε κι αυτά σπίτια όπως εμείς, στα οποία επιστρέφουν και αισθάνονται ασφάλεια και γαλήνη;

Έδειχνε απορροφημένη κοιτάζοντας τις σειρές των μυρμηγκιών. Ύστερα σηκώθηκε ξαφνικά από την καρέκλα της, έσκυψε στο έδαφος και άρχισε να τα παρακολουθεί από κοντά με μεγάλο ενδιαφέρον.

«Έλα τώρα, Χιάμ, άσε τα μυρμήγκια και πάμε μέσα· έχει ήδη σκοτεινιάσει».

Η Νουάλ είχε περίπου την ίδια ηλικία, παρά το υπερβολικό βάρος της που έκανε όλο της το σώμα να τρέμει καθώς περπατούσε, και τον ιδρώτα που έτρεχε άφθονος στο πρόσωπό της. Ωστόσο, μέσα της έκρυβε μια καρδιά γεμάτη συναίσθημα για όλους όσοι την περιέβαλλαν, και ιδιαίτερα για τη Χιάμ.

Η ίδια ήταν μαζί με τον δόκτορα Μόχσεν όταν τη μετέφεραν στο ψυχιατρείο συνοδεία ενός αστυνομικού. Εκείνος παρέδωσε τον φάκελο στον γιατρό:

«Κύριε, πρόκειται για νέο περιστατικό. Τη φέραμε κατόπιν αιτήματος του ψυχιάτρου που ανέλαβε να την εξετάσει και να αξιολογήσει την ψυχική της κατάσταση».

Ο δρ Μόχσεν ίσιωσε τα γυαλιά του και άρχισε να ξεφυλλίζει τα χαρτιά. Διάβασε μερικές γραμμές: Σοβαρή ψυχική διαταραχή εξαιτίας του θανάτου των γονέων σε μυστηριώδες ατύχημα.

«Εντάξει, θα εξετάσω τον φάκελό της αργότερα, μόλις ολοκληρώσετε τη σύνταξη της αναφοράς».

Έπειτα υπέγραψε στο έντυπο και στράφηκε προς τη νοσοκόμα Νουάλ:

«Συνόδευσε την ασθενή στην Πτέρυγα 1 και κάντε της τις αρχικές εξετάσεις».

Η Χιάμ στεκόταν ακόμη στην πόρτα, τόσο σιωπηλή που ήταν ν’ απορεί κανείς. Έμοιαζε με άγαλμα· φορούσε ένα πράσινο φόρεμα με λευκά λουλουδάκια και είχε καλύψει το κεφάλι της με ένα άσπρο μαντίλι, ενώ μερικές τούφες από τα καστανά της μαλλιά πρόβαλλαν στο μέτωπό της. Τα μεγάλα της μάτια ταίριαζαν με το κατάλευκο χρώμα της επιδερμίδας της.

Η Νουάλ βγήκε από το δωμάτιο κάνοντάς της νόημα να την ακολουθήσει.

Η Χιάμ έκανε μερικά βήματα κι ύστερα ξαφνικά κοκάλωσε.

«Έλα, γλυκιά μου, γιατί σταμάτησες;»

Εκείνη στάθηκε για λίγο κοιτάζοντάς την αποσβολωμένη. Έπειτα έτρεξε γρήγορα προς την πύλη.

Η Νουάλ κίνησε πίσω της με δυσκολία, φωνάζοντας τρομαγμένη:

«Σάλεμ! Σάλεμ! Η ασθενής πάει να το σκάσει!»

Ο άντρας έκλεισε βιαστικά την πύλη. Η Χιάμ στεκόταν λαχανιασμένη, ενώ εκείνος την κρατούσε δυνατά. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να ξεφύγει από τη σφιχτή λαβή του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

«Φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα μαζί της μέχρι να συνηθίσει τη νέα κατάσταση στο ψυχιατρείο».

Η Χιάμ εξακολουθούσε να κάθεται οκλαδόν σε μια γωνιά του δωματίου, παρά τις επίμονες προσπάθειες της Νουάλ να την πείσει να ξαπλώσει στο κρεβάτι της.

«Έλα, γλυκιά μου».

Εκείνη συνέχισε να κοιτάζει ψηλά. Ξαφνικά ξέσπασε σε λυγμούς δείχνοντας με το δάχτυλό της το ταβάνι.

Η Νουάλ κοίταξε με απορία – ποτέ δεν είχε προσέξει ότι υπήρχαν μυρμήγκια στην οροφή.

«Μην ανησυχείς, θα σου αλλάξω δωμάτιο μέχρι να ψεκάσουμε με εντομοκτόνο. Έλα, Χιάμ».

Όμως αυτή σηκώθηκε απότομα και άρχισε να δείχνει υστερικά προς κάθε κατεύθυνση, λες κι έβλεπε παντού μυρμήγκια.

Η Νουάλ ένιωσε λύπη και οίκτο για κείνη. Τη χάιδεψε στον ώμο λέγοντας:

«Ηρέμησε, γλυκιά μου, πάρε αυτά τα χάπια και θα νιώσεις καλύτερα».

Η Χιάμ συνέχισε για λίγο να παρακολουθεί τις σειρές των μυρμηγκιών ενώ ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα στο κρεβάτι της, πριν χάσει τελικά τις αισθήσεις της υπό την επίδραση των ηρεμιστικών.

Η Νουάλ τη χάιδεψε τρυφερά στο κεφάλι και τη σκέπασε. Έπειτα, βγήκε από το δωμάτιο πατώντας στις μύτες των ποδιών της.

Χτύπησε την πόρτα του γραφείου του δόκτορα Μόχσεν κι άκουσε τη βραχνή φωνή του:

«Περάστε».

«Γιατρέ, η ασθενής Χιάμ τελικά αποκοιμήθηκε».

«Καλώς. Είναι απαραίτητο να ξεκουράζεται. Πρέπει να παρακολουθείται όλο το εικοσιτετράωρο, όπως σου συνέστησα».

«Έχω ήδη ενημερώσει τις συναδέλφους, γιατρέ».

«Εντάξει, Νουάλ. Θα είσαι υπεύθυνη για τη φροντίδα της. Αύριο σε παρακαλώ να παρευρεθείς στη συνάντηση των γιατρών για να συζητήσουμε την κατάστασή της».