Είναι δύο βράχια σ’ έναν κρυφό κολπίσκο του νησιού. Οι Αϊβαλιώτες τα λέγανε Νυφόπετρες. Ήταν, όπως διηγούνταν οι παλιοί, δύο αδελφές που έπεσαν στη θάλασσα καθώς πήγαιναν στην εκκλησιά να παντρευτούν. αλλά τις έσωσε η Παναγιά Γοργόνα και τις έστησε στην απέναντι ακτή. Ο μύθος πέρασε στο νησί, πρόσφυγας, μαζί με τους ανθρώπους. Η γρια-Ρηνιώ τον παρέλαβε απ’ τη γιαγιά της, τον μετέπλασε και τον έκανε μέρος της ζωής του χωριού. Τώρα ο Δήμαρχος θέλει να χτίσει ένα σούπερ τουριστικό κέντρο στο σημείο που στέκονται οι Νυφόπετρες. Βρήκε και τον χρηματοδότη: τον Δημητρό, τον γιο της Ρηνιώς που έφυγε από το χωριό μικρός και πλούτισε στην Αμερική. Ο αιγαιόγλαρος δεν είναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα. Γνήσιο θαλασσοπούλι, κινδυνεύει με εξαφάνιση γιατί δεν μπορεί να ζήσει με τις βρωμιές και τη φασαρία του ανθρώπου. Στις Νυφόπετρες έχουν βρει καταφύγιο οι τελευταίοι αιγαιόγλαροι του νησιού. Βράχοι, θαλασσοπούλια, χαμένες πατρίδες, θρύλοι και πραγματικότητα, ανακατεύονται με ανθρώπινα πείσματα και ματαιοδοξίες σε έναν τόπο παρθένας ομορφιάς και μακραίωνης ιστορίας. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία χωρίς βία και σκληρές λέξεις, όπως ταιριάζει για παιδιά. Αυτοί που την διάβασαν παίρνουν όρκο ότι είναι και για μεγάλους.