«Ο δικτυωμένος, διασυνδεδεμένος μας κόσμος είναι ένας κόσμος εύθραυστος, εύθρυπτος, περισσότερο ευάλωτος από οποιονδήποτε άλλον στο πρόσφατο ή το απώτερο παρελθόν. Στους χάρτες του δεν υπάρχουν πλέον στεγανά, ζώνες ασφαλείας ή ουδετερότητος, τόποι απρόσιτοι ή παρθένοι, άρα ούτε και περιοχές που θα μπορούσαν να μείνουν αλώβητες αν μια μείζων κρίση επισυμβεί. Δεν ζούμε πια στους καιρούς που η κατάρρευση ακόμη και της ίδιας της Ρώμης δεν διατάρασσε δραματικά τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη, πόσο μάλλον στην πρωτεύουσα των Σασσανιδών ή εκείνη των Κινέζων. Ο ένας, ολικός, ενιαίος μας κόσμος είναι πρωτίστως ένας κόσμος χωρίς εφεδρείες, χωρίς εξόδους κινδύνου, χωρίς μονοπάτια διαφυγής.» Η προηγμένη οικονομία και η αρχέγονη μουσική, οι αρχιτεκτονικοί όγκοι και οι τηλεοπτικοί ογκηθμοί, η αντιπαλότητα ανθρώπου και φύσης και το γιατί της ζωής, η πίστη ως εκκολαπτήριο ολοκληρωτισμών και τα νήματα της παράδοσης, ψαλιδισμένα ή ακέραια. Και ακόμη, η λιτότητα και η μπάλα, το μεταναστευτικό και οι ιστοριογράφοι, τα χειραφετούμενα και τα χειραγωγούμενα έθνη, κ.ά. διάφορα. Με τον τρόπο τους, όλα τα ερωτήματα που εγείρονται σε αυτό το βιβλίο συγκλίνουν στο μέγιστο απόρημα: προς τα πού βαδίζει ο συγκαιρινός μας κόσμος.