Ο ΦΙΛΟΣ

Έχω έναν φίλο στην παραλία.
Με περιμένει κάθε φορά.
Με ελέγχει. Με παρακολουθεί όσο κάνω μπάνιο.
Με περιμένει.
Έχω έναν φίλο στην παραλία.
Δεν ξέρω ποιος είναι,
από πού έρχεται,
τι έχει ζήσει πριν από μένα.
Αν έχει οικογένεια,
αν έχει φάει,
αν πεινάει.
Δεν μου λέει τίποτα.
Μόνο κοιτάζει ήσυχα κι ύστερα
κάνει βόλτα και φεύγει.
Την τελευταία φορά
του παρήγγειλα ένα τοστ
και ήμουν έτοιμη
να του πάρω και νερό,
αλλά χάθηκε.
Καλύτερα, ίσως, σκέφτηκα.
Καλύτερα, πριν δεθώ και νιώσω
οποιαδήποτε ευθύνη.
Δεν τον ξανάδα.
Έκτοτε, όμως, μόνο εκείνο τον φίλο
σκέφτομαι.

*

ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΟΣΙΑΛ

Διαβάζω:
Δηλητηρίαση αντί για διατήρηση,
επίλογος αντί σύλλογος,
κατεδαφιστεί αντί καταστεί,
κατάσκοπος αντί κατάκοπος,
έκτρωση αντί για έκπτωση,
δουλικά αντί για διαλυτικά,
φτύνουν αντί φτάνουν,
αποσύνθεση αντί για επιπλοσύνθεση,
μισήσαμε αντί για μιλήσαμε.

Το μέσο με ρωτάει: Niki, τι σκέφτεστε;
Σκέφτομαι: Σ’ αυτό το μακελειό λέξεων, τι θ’ απομείνει;

*

ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Η ώρα 3:00. Περιηγούμαι ανάμεσα σε
νέα πολιτικής επικαιρότητας
φωτογραφίες γατών
παραποιητικές εικόνες AI
φουτουριστικά ποιήματα
βίντεο μόδας.
Φέτος θα φορεθεί το καφέ:
τι έχω σε καφέ;
Μήπως πρέπει να αγοράσω;
Έχω λεφτά;

Stop, τώραˑ κοιμήσου.

Σκέψεις που μου πιέζουν
την κάτω γνάθο.
Ακούω στ’ αυτιά μου την οδοντίατρό μου:
Ο τριγμός σού προκαλεί πονοκεφάλους.

Μη σκέφτεσαι.
Μα πώς;

Σαν άνθρωπος
μόνο αυτό μου απομένει.