ΠΡΟΛΟΓΟΣ

(Η Φροντίστρια μπαίνει.)

ΦΡΟΝΤΙΣΤΡΙΑ Αγαπητό ακροατήριο, σας καλωσορίζουμε απόψε στην παράστασή μας Η Μύτη κι ευχόμαστε να περάσετε όμορφα. Σχεδιασμένη υπό το πρίσμα της συμμετοχικής και αισθητηριακής performance, το κοινό ενσωματώνεται ως ενεργό κομμάτι της. Για τον λόγο αυτόν, παρακαλείσθε όπως ακολουθείτε τις οδηγίες που θα λαμβάνετε απόψε καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Οδηγίες θα λάβετε από εμένα, τη Φροντίστρια, καθώς και από τη βασική ερμηνεύτρια.

Αυτό απαιτεί ένα κοινό που είναι ταυτόχρονα ανοικτό και σεβαστικό. Αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση είναι να θέσετε τα κινητά σας σε σίγαση για να μην αποσπούν τόσο τη δική σας προσοχή όσο και των άλλων. Παρακαλώ, ας το κάνουμε όλοι μαζί τώρα, εάν δεν το έχουμε κάνει ήδη.

Ομοίως έχετε το δικαίωμα να αποφασίσετε εάν θα ακολουθήσετε μια οδηγία ή αν θα την παρακάμψετε. Ωστόσο, η επιλογή σας να απέχετε δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αλλοιώσει την εμπειρία των θεατών γύρω σας.

Σας ευχαριστούμε πολύ κι ευχόμαστε καλή διασκέδαση!

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1ο

Σε ακούω

(Ένας θερμός προβολέας από τη σκηνή φωτίζει διακριτικά το ακροατήριο χωρίς να το τυφλώνει. Από τη σκηνή ακούγεται η φωνή της ερμηνεύτριας χωρίς η ίδια να είναι ορατή. Η τοποθέτηση του φωτισμού θέλει ιδιαίτερη προσοχή για να μην αποκαλυφθεί η Μύτη εξαρχής στο κοινό. Η αποκάλυψή της στο 3ο επεισόδιο πρέπει να αποτελεί έκπληξη.)

ΜΥΤΗ Καλωσήρθατε στο σύμπαν μου. Μακάρι να μπορούσα να σας καλωσόριζα στο φως, αλλά δυστυχώς, δεν μπορώ. Ή να σας χαιρετούσα διά χειραψίας, μα από τη θέση μου είναι αδύνατον. Τουλάχιστον για την ώρα. Προτείνω, ωστόσο, να κάνουμε την προσπάθεια να έρθουμε πιο κοντά κατά τη διάρκεια της αποψινής μας συνάντησης. Να με κατανοήσετε. Να με νιώσετε. Να καταλάβετε πόσο σημαντική είμαι για εσάς.

Θέλω να με ακούσετε. Γιατί (αχνογελά) μόνο αυτό μπορείτε να κάνετε, άλλωστε. Ακούστε με κι αφήστε με να σας παρασύρω σε ένα ταξίδι εσωτερικό. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να ζήσει το θέαμα χωρίς να κουράσει τα μάτια του. Παρακαλώ. Ας ξεκινήσουμε κλείνοντας όλοι και όλες τα μάτια μας. Μην κλέβετε! Σας βλέπω. Ναι, δυστυχώς για εσάς, μόνο εγώ μπορώ να σας δω κι όχι το αντίστροφο!

Ας κλείσουμε τα μάτια μας, λοιπόν, και ας στρέψουμε την προσοχή στη μύτη μας. Εισπνέω μετρώντας 4 δευτερόλεπτα. Κρατάω την αναπνοή μου για 2 κι εκπνέω για 8. Φέρνω το χέρι στην κοιλιά μου και νιώθω τον αέρα να τη γεμίζει, καθώς φουσκώνει ελαφρά. Πάμε μαζί.

(Ακούγεται ένας μετρονόμος. H Μύτη αναπαριστά την αναπνευστική τεχνική με τέτοιο τρόπο ώστε να ακουστεί στο ακροατήριο. Τώρα η αίθουσα είναι εντελώς σκοτεινή.)

Πάμε ξανά. Εισπνοή 1, 2, 3, 4, κρατάω, κρατάω, εκπνέω και 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 κι 8. Λαμπρά! Πάμε ξανά. 1, 2, 3, 4, κρατάω, κρατάω και 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8. 

Αφήστε τον ήχο που παλεύει να βγει με την εκπνοή σας. Μην τον περιορίζετε.

Συνεχίζουμε όλοι μαζί για άλλες τρεις φορές. 1, 2, 3, 4, 1, 2, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 κι 8. Ξανά. (Παύση για 8 δευτερόλεπτα.)

Μην ντρέπεστε. Μην καταπιέζεστε. Σε αυτή την αίθουσα είμαστε όλοι το ίδιο. Ένα μάτσο μύτες που αναπνέουν. Στην καλύτερη περίπτωση έχετε ήδη ξεχάσει ποιος ή ποια βρίσκεται δίπλα σας. Στη χειρότερη περίπτωση γνωρίζεστε ή ήρθατε μαζί. Αλλά και πάλι δεν έχει καμία απολύτως σημασία, γιατί το σκοτάδι μάς προστατεύει. Κρύβει τις ντροπές μας. Βυθίζει την αδυναμία μας. Επιτρέπει την έκφραση. Στο σκοτάδι είμαστε όλοι ελεύθεροι. Δεν ντρεπόμαστε για τη γύμνια μας. Ξεχνάμε το παρόν και συνάμα παραδινόμαστε σε αυτό. 1, 2, 3, 4. 1, 2. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8. Συνεχίστε, σταθερά.

(Η φωνή σβήνει για 8 δευτερόλεπτα. Ο μετρονόμος σταδιακά αντικαθίσταται από ατμοσφαιρική μουσική διαλογισμού.)

Το μόνο που βρίσκεται στον χώρο είναι το σώμα σου. 

Τώρα βυθίζεσαι στη θέση σου˙ όλα τα μέλη του κορμιού σου στέκουν ακίνητα. «Βρίσκεσαι εδώ, αλλά τίποτα από όσα γνωρίζεις δεν ισχύει πλέον. Τίποτα για σένα δεν ισχύει πια. Ό,τι σε αφορά διαγράφεται».

(Παύση˙ νιώσε τον παλμό του κοινού.)

«Φαντάσου ότι πλέον δεν έχεις ταυτότητα, δεν έχεις μνήμη, ούτε προσωπική ιστορία». Οι εμπειρίες σου σκορπάνε σα φύλλα στον άνεμο. Δεν σου ανήκανε ποτέ. Εσύ, δεν είσαι εσύ, δεν είσαι εσύ, εσύ, εσύ, εσύ, εσύ.

(Η φωνή της σβήνει σαν ηχώ.)

Φαντάσου ότι δεν έχεις φύλο, δεν σε ορίζει καμία ηλικία, δεν είσαι καν άνθρωπος. Είσαι ένα ον, άγνωστο. Μια άυλη μορφή ύπαρξης που εκκρεμεί στην πνοή του κενού.

Σ’ αυτό το σύμπαν, του εδώ και τώρα, δεν συνδέεσαι με τίποτα και με κανέναν. Τίποτα γύρω σου δεν είναι οικείο. Τίποτα δεν σου ανήκει, παρότι είσαι μέρος του. Αναπόδραστα και χωρίς να το έχεις επιλέξει. Όλα είναι ξένα, αλλόκοτα και συνάμα φυσιολογικά, άθικτα, πλήρη και κενά. Αιωρείσαι στο μεσοδιάστημα μιας υπαρξιακής κατάστασης που δεν κατανοείς. Δεν υπάρχει λόγος να κατανοήσεις.

Δεν έχεις ρουτίνες. Συνήθειες. Παραδόσεις. Ταμπού. Ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Είσαι ένα σώμα καθαρό. Άμεμπτο. Ανέγγιχτο. Καινούριο.