Στο Τρίτο Βιβλίο, ο Αγρίππας παραδίδει τον φυσικό και τον ουράνιο κόσμο στην προστασία της θρησκείας, της οποίας ο ρόλος συνίσταται στο να εγγυηθεί μια αυστηρά μη δεισιδαιμονική μαγεία, απρόσβλητη από δαιμονικές ψευδαισθήσεις. Η θρησκεία παρέχει στον μάγο ένα μοντέλο ηθικής βελτίωσης, επιτρέποντάς του να πραγματοποιήσει το ερμητικό ιδεώδες του τέλειου φιλοσόφου, του τέλειου μάγου και του τέλειου ιερέα (sacerdos). Ο Αγρίππας αντλεί από τον Ρώυχλιν για να ορίσει τη σχέση μεταξύ της φώτισης, που προσφέρεται από τον Θεό στον ανθρώπινο νου μέσω της πίστης, και της λογικής, η οποία μπορεί να αποκτήσει την αληθινή γνώση μόνο αν αυτή ληφθεί από τον νου. Η λογική, αφού προσεγγίσει τα έμφυτα περιεχόμενα του νου, παράγει μια επιστήμη η οποία νομιμοποιείται από τη θεϊκή της προέλευση και, ως εκ τούτου, δεν είναι επιρρεπής στις επιθέσεις των αμφιβολιών και των σφαλμάτων. Αυτή ήταν μόνο μια αρχική (και κάπως αόριστη) προσέγγιση ενός θέματος που θα έπαιζε όλο και πιο κρίσιμο ρόλο στη σκέψη του Αγρίππα. Εκείνη την εποχή, η πρωτοκαθεδρία της πίστης, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Ρώυχλιν, λειτουργούσε κυρίως ως βάση για μια ισχυρή και αξιόπιστη λειτουργική πρακτική. Όσον αφορά την Καββαλιστική μαγεία, ο Αγρίππας φαινομενικά υποβάθμισε τους εκστασιασμούς του Ρώυχλιν για την εβραϊκή γλώσσα, εξομοιώνοντας τα ιερά εβραϊκά ονόματα, θεσμοθετημένα από τον Θεό ως φορείς της δύναμής του, με τις λεγόμενες "παράξενες" ή "ξένες λέξεις" (barbara verba) της αρχαίας θεολογίας και της νεοπλατωνικής θεουργίας . Αξιοσημείωτη είναι πάντως η παρατήρηση στο κεφάλαιο LXXIV του πρώτου βιβλίου, όπου με παραπομπή στον Ωριγένη, ο Αγρίππας επισημαίνει ότι οι λέξεις διατηρούν ακέραιες τις αρετές τους μόνο στην πρωταρχική τους γλώσσα.