Ως κινούμενη άμμος Τα ποιήματα της εποχής της κρίσης. Ποιήματα μιας αβέβαιης εποχής. Σκέψεις μιας συγκυρίας σε κινούμενη άμμο. Μετρούν το τίμημα του χρόνου και ακουμπούν στην ισχυρή πεποίθηση ότι η Ποίηση είναι σημαντικότερη από την Ιστορία, όπως έγραψε ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί Ποιητικής», “…διὸ καὶ φιλοσοφώτερον καὶ σπουδαιότερον ποίησις ἱστορίας ἐστίν…”. Ένα παιχνίδι ανάμεσα στην Ποίηση και την Πολιτική. Στη μνήμη και τη λήθη. Στο λόγο και τη σιωπή. Σ΄ένα ρευστό και ασταθές περιβάλλον η Ποίηση δεν στέκεται στο περιθώριο. Διεκδικεί ρόλο, συνομιλεί με την Ιστορία, με την Πολιτική, αναμετριέται με την ισχύ και επιχειρεί ν΄ανοίξει χαραμάδες διεξόδου μέσα από τις λέξεις, κινούμενη στο όριο ανάμεσα στην προσωπική εμπειρία και το συλλογικό τραύμα. “Η δύναμη του Ποιητή είναι οι λέξεις”. Η Ποίηση μπορεί ακόμη να ακουμπά την εποχή, να λειτουργεί αφυπνιστικά ως συμβολικό όχημα αυτογνωσίας, συναισθημάτων και ανανέωσης του δημόσιου λόγου.