Θέλω να βουλιάξω μέσα στην αγάπη.

Είναι οπωσδήποτε και πέρα από κάθε αμφιβολία ολωσδιόλου λάθος να αρχίσει κανείς οτιδήποτε με αυτήν τη συγκεκριμένη φράση. Αποστρέφομαι κάθε τύπου συναισθηματική και μελό έκφραση και αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας οποιοδήποτε βιβλίο χρησιμοποιεί τέτοιους εύκολους τρόπους για να εκβιάσει το συναίσθημα του αναγνώστη.

Δεν ήμουν πάντα έτσι.

Μαζί με εμένα το ίδιο πιστεύουν και όλα τα σημαντικά μυαλά του σήμερα άρα δεν μπορεί παρά να ισχύει. Είναι νόμος γενικός και απαράβατος σχεδόν σαν αυτόν της παγκόσμιας έλξης.

Όσο πιο ρεαλιστικά και ωμά τόσο πιο καλά.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Πάνε χρόνια που είμαι σχεδόν έτοιμη να ξεκινήσω να γράφω κάτι αλλά κολλάω μονίμως στην αρχή. Έχω διάφορες φράσεις έτοιμες στο μυαλό μου ωστόσο αυτές δεν παραλείπουν να με απογοητεύουν την ίδια ακριβώς στιγμή που χτυπάω τα πλήκτρα για να τις αποτυπώσω.

Κάποιες στιγμές ανησυχώ με την προοπτική να υπάρχει μια άλλη φράση που δεν μπορώ να σκεφτώ αυτήν τη δεδομένη στιγμή αλλά η οποία οπωσδήποτε υπάρχει και θα αποτύπωνε με τον καταλληλότερο τρόπο αυτό που έχω στον νου μου εξαρχής. Τις περισσότερες βέβαια φορές δεν είμαι καν σίγουρη τι έχω στον νου μου εξαρχής γεγονός που όσο περνούν τα χρόνια μου συμβαίνει για όλο και πιο πολλά πράγματα και όχι μόνο για το γράψιμο.

Όπως συμβαίνει και για τα άλλα πράγματα αυτό που σκέφτομαι να πω ποτέ δεν μου φαίνεται ότι το λέω τη σωστή ώρα. Άλλες φορές νιώθω ότι είναι πολύ νωρίς και θα έπρεπε να περιμένω αυτό το κάτι να πάρει ολοκληρωμένη μορφή μέσα μου, άλλες είμαι απολύτως βέβαιη ότι είναι πολύ αργά και άρα δεν έχει νόημα πλέον να το εκφράσω αφού η ευκαιρία να ειπωθεί και να έχει τον αντίκτυπο και το βάρος που θα επιθυμούσα για διάφορους λόγους που βρίσκονται πέρα από κάθε δυνατότητα ελέγχου από μέρους μου έχει πλέον περάσει ανεπιστρεπτί. Όταν αποδέχομαι το γεγονός αυτό καταφέρνω και παραμένω σχετικά ψύχραιμη χωρίς να λέω τελικά τίποτα όταν πάλι τα πράγματα με κλονίζουν εξακολουθώ να μη λέω τίποτα και ταυτόχρονα αδυνατώ να καταλάβω πώς μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να βρω ένα τόσο απλό πράγμα όπως μια αρχή. 

Μπορεί να φταίει που στη ζωή μου έχω διαβάσει πολύ και όλα μου φαίνονται θολά και τετριμμένα γιατί κάπου αλλού κάποιος άλλος που συνήθως τον ξέρω με όνομα και επίθετο το ξέρω ότι έχει πει όλα όσα πάω να πω πολύ νωρίτερα πολύ καλύτερα.

Απόδειξη τρανταχτή που ενισχύει την πειστικότητα αυτής της εξήγησης είναι ότι υπάρχουν αναρίθμητα πράγματα στα πενήντα χρόνια της ζωής μου με τα οποία δεν μπόρεσα να κάνω ποτέ τίποτα από αυτά που είχα στο μυαλό μου και ο λόγος είμαι πλέον σίγουρη είναι αυτός.

Ασχολήθηκα μαζί τους πάρα πολύ.

Μπορώ μάνι μάνι χωρίς να παιδέψω ιδιαίτερα το μυαλό μου να σκεφτώ δύο από αυτά καθώς κοιτάω από το μεγάλο παράθυρο του εδώ και μια εβδομάδα ήσυχου σπιτιού μου ενώ εσύ έφυγες για να κάνω μόνη το τελευταίο μέρος της ραδιενεργού θεραπείας μου.

Δεν παραβιάζω καμία από τις απαράβατες αρχές μου δεν αξιοποιώ κανένα σχήμα λόγου και δεν κάνω επίκληση στο συναίσθημα όταν χρησιμοποιώ αυτό το επίθετο αντιθέτως είμαι πέρα από κάθε αμφιβολία κυριολεκτική και αποστασιοποιημένα περιγραφική.

Δεν είναι λίγες ωστόσο και οι φορές που αναρωτιέμαι μήπως για το ζήτημά μου φταίει το γεγονός ότι έχω διαβάσει πολύ λίγο σε σχέση με το τι γράφεται παγκοσμίως και δεν έχω γι’ αυτόν τον λόγο ακόμη την ευχέρεια να σχηματίσω δική μου συγκροτημένη γλώσσα που να συνδιαλέγεται με τη γλώσσα των σπουδαίων και αυτό που σκέφτομαι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι αδυνατώ να πατήσω στα πόδια μου και να σταθώ όρθια μόνη μου σε κάθε περίπτωση.

Ενισχυτικό αυτής της δεύτερης υπόθεσης είναι το γεγονός ότι η μοναξιά και η ησυχία αυτής της εβδομάδας στο άδειο σπίτι όσο βαθιά ολοκληρωτικά και απόλυτα λυτρωτική κι αν μου φαίνεται δεν παύει να μου προκαλεί ταυτόχρονα απέραντη αμηχανία.

Σε κάθε περίπτωση εξακολουθώ να αναρωτιέμαι πόσο ακριβώς να είναι το πολύ και πόσο το λίγο των πραγμάτων και για μια ακόμα φορά θα πρέπει να επισημάνω ότι αυτό δεν το παθαίνω μόνο σε σχέση με το γράψιμο.