Το βιβλίο Η Καθημερινή Ζωή στη Μεσαιωνική Σερβία προσφέρει μία σύνθεση της υπάρχουσας γνώσης και επίσης περιέχει τα αποτελέσματα νέων ερευνών για το θέμα. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο στοιχεία αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ακαδημαϊκής έρευνας πάνω στον σερβικό Μεσαίωνα από Σέρβους επιστήμονες.Το έργο τριών καταξιωμένων ερευνητών, του αρχαιολόγου Marko Popović, της μεσαιωνολόγου Smilja Marjanović-Dušanić και της ιστορικού τέχνης Danica Popović προσφέρει μία εις βάθος ματιά στα ήθη και έθιμα, στις παραδόσεις και στις πεποιθήσεις των Σέρβων του Μεσαίωνα.
Με μέσο το βιβλίο αυτό, οι συγγραφείς έχοντας ως εργαλεία την πολιτική, την κοινωνική και την πολιτισμική ιστορία, κατασκευάζουν ένα πειστικό πορτραίτο της μεσαιωνικής Σερβίας, ιδιαίτερα των άγνωστων, εν πολλοίς, πτυχών της. Οι συγγραφείς εστιάζουν στη σχέση ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα της σερβικής μεσαιωνικής κοινωνίας. Χρησιμοποιώντας πολυάριθμες πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές επιτυγχάνουν τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στον σημερινό κόσμο και τον μακρινό, αλλά επίσης μοναδικό κόσμο της μεσαιωνικής Σερβίας. Στο έργο αυτό καταδεικνύεται ότι για τους Σέρβους του Μεσαίωνα το Βυζάντιο υπήρξε ένας φάρος πολιτισμού, ένα διαρκές σημείο αναφοράς. Συνεπώς, χωρίς αμφιβολία, για τους Έλληνες αναγνώστες το έργο αυτό αποτελεί μία ευκαιρία για να γνωρίσουν τη μεσαιωνική ιστορία ενός βαλκανικού λαού, πολύ οικείου σ’ αυτούς, και κατ’ επέκταση να ανοίξουν ένα ακόμη παράθυρο ώστε να μελετήσουν ένα σημαντικό μέρος του ίδιου τους του εαυτού, δηλαδή τον μεσαιωνικό Ελληνισμό, που ανδρώθηκε και μεγαλούργησε μέσα στο Βυζάντιο.
Με μέσο το βιβλίο αυτό, οι συγγραφείς έχοντας ως εργαλεία την πολιτική, την κοινωνική και την πολιτισμική ιστορία, κατασκευάζουν ένα πειστικό πορτραίτο της μεσαιωνικής Σερβίας, ιδιαίτερα των άγνωστων, εν πολλοίς, πτυχών της. Οι συγγραφείς εστιάζουν στη σχέση ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα της σερβικής μεσαιωνικής κοινωνίας. Χρησιμοποιώντας πολυάριθμες πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές επιτυγχάνουν τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στον σημερινό κόσμο και τον μακρινό, αλλά επίσης μοναδικό κόσμο της μεσαιωνικής Σερβίας. Στο έργο αυτό καταδεικνύεται ότι για τους Σέρβους του Μεσαίωνα το Βυζάντιο υπήρξε ένας φάρος πολιτισμού, ένα διαρκές σημείο αναφοράς. Συνεπώς, χωρίς αμφιβολία, για τους Έλληνες αναγνώστες το έργο αυτό αποτελεί μία ευκαιρία για να γνωρίσουν τη μεσαιωνική ιστορία ενός βαλκανικού λαού, πολύ οικείου σ’ αυτούς, και κατ’ επέκταση να ανοίξουν ένα ακόμη παράθυρο ώστε να μελετήσουν ένα σημαντικό μέρος του ίδιου τους του εαυτού, δηλαδή τον μεσαιωνικό Ελληνισμό, που ανδρώθηκε και μεγαλούργησε μέσα στο Βυζάντιο.