Απόκρυφα. Επιτύμβια
Κυκλοφορεί
ISBN: 978-960-558-406-1
Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα, 6/2026
1η έκδ., Ελληνική, Νέα
€ 12.72 (περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο, Χαρτόδετο
14 x 21 εκ, 200 γρ, 116 σελ.
Περιγραφή
Η ποιητική συλλογή Απόκρυφα. Επιτύμβια του Τάκη Λάγιου αποτελείται από δύο μεγάλες ενότητες που περιλαμβάνουν στο σύνολό τους 90 ποιήματα.

Απόκρυφα

Στάσιμον πρώτο ή «Ένας ελληνικός χορός»

Παθείν και διατεθήναι

Παρελθόν Μέλλον και Παρόν

Επί πάσι

Τελολογική ερμηνεία

O Tempora O Mores

Γυναικός εγκώμιον

Γήρατος εγκώμιον

Big Bang

Αnima

Αnimula

Ω! Μούσα

Ιστορικός Ιλασμός

Du fond de l’ abime

Το ένα φέρνει τ’ άλλο

To όνειρο του Τζιόττο

Cogito ergo sum?

Renaissance?

Κωρύκειον Άντρον

Σύμπαν

Contradictio Juris

In omnia paratus

Τα όνειρα δεν έχουν φωνή

Κάποια όνειρα έχουν φωνή

Κρανίου Τόπος

Quo vadimus?

Η έκφραση των αντιφάσεων

Μηδέν και Ένα

Nigredo

Αυθυπαρξία

Της φύσης

Κέρος

Τα παιδία παίζει

Ανάμνηση καλοκαιριού

Γυμνοπαιδίες

Μετ’ ευτελείας

De rerum natura

De natura Dei

De veritatis natura

Ex nihilo

Credo quia absurdum

Γιατί η Ποίηση;

Σβησμένη λέξη

Κατά το χρεών

Θέατρο σκιών

Εικαστικό

Ερωτικό

Η συντροφιά των γέρων

Η απόλυτη απουσία

Vanitas – Veritas

Amarcord

Ανυπακοή

Επίστηθι

Ειδοποιός διαφορά

Η μνήμη των λέξεων

Η Σιδερένια Κόρη

ad hominem

«Με προσοχή εύθραυστον»

Το παράπονο

Συνέντευξη με τη μητέρα μου

Anima animalis

Έλα

Ίτυς

Sub Rosa

… invenies… veram medicinam

ΧΘ.Α.ΜΝ.Ω

 

Επιτύμβια

Απόγευμα Δευτέρας (Επιτύμβιο 1)

Μεσημέρι Τρίτης (Επιτύμβιο 2)

Οι ρίζες των δέντρων

Υστερόγραφο στις ρίζες των δέντρων

Βράδυ Τρίτης (Επιτύμβιο 3)

Για μια καλή σκηνή, μια λήψη…

Απόγευμα Τετάρτης (Επιτύμβιο 4)

Της Όλγας της γυφτοπούλας

Βράδυ Πέμπτης (Επιτύμβιο 5)

Το Βραχιολάκι

Απόγευμα Παρασκευής (Επιτύμβιο 6)

Δεν ήμουν εκεί

Απόγευμα Σαββάτου (Επιτύμβιο 7)

Αφήστε με

Απόγευμα Κυριακής (Επιτύμβιο 8)

Στην αττική γη

(Επιτύμβιο 9)

Κάθε απόγευμα στην Αβάνα

(Επιτύμβιο 10)

Σατιρικόν

(Επιτύμβιο 11)

Ενόσω ζούσες

(Επιτύμβιο 12)

Σε λογοτέχνη

(Επιτύμβιο 13)

Εις Φιλόσοφον

(Επιτύμβιο 14)

Εις μουζικάντην τε και στιχουργόν

(Επιτύμβιο 15)

Σε στοχαστή

(Επιτύμβιο 16)

Εις πατέρας της νίκης και της ήττας

(Επιτύμβιο 17)

Εις αγνωστικιστήν

(Επιτύμβιο 18)

Εις την πατρίδα

(Επιτύμβιο 19)

Στον Ρικάρντο Ρέις, et alios

(Επιτύμβιο 20)

Κυριακής προσευχή

(Επιτύμβιο 21)

Του μέλλοντος Ι

(Επιτύμβιο 22)

Του μέλλοντος ΙΙ

Επωδός 110

Γραφιστική επιμέλεια: Ατελιέ Artshade

Απόκρυφα In omnia paratus
Όσο τα χρόνια περνούν, τα περιθώρια στοχασμού στενεύουν
και αντιλαμβάνεσαι πως η πραγματικότητα είναι
το μόνο αληθινό και αμάχητο συμπέρασμά σου
Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν σύμφωνα με την του χρόνου τάξη
Η γέννηση, η εφηβεία, η ζωή σου, όλα αναμενόμενα
Τώρα καταλαβαίνεις πως ό,τι μέλλει να συμβεί
δεν είναι απροσδόκητο αλλά
μία ανάμνηση στιγμής που έγινε στο Αύριο
οπότε να είσαι έτοιμος γι’ αυτό που ξέρεις ήδη πως θα ’ρθει
Το μόνο απροσδόκητο είναι η ευτυχία
τότε που ο Χρόνος ο σκληρός
σε μια του σπάνια μεγαλοψυχία,
παριστάνει πως κοιτάζει κάπου αλλού και όχι εσένα
Απόγευμα Σαββάτου (Επιτύμβιο 7)
Σ’ εκείνο τ’ άστρο τον Αλδεβαράν
Γ. Σεφέρης
Dejadme! La vida me ha dado
Ahora en toda mi muerte
Cesar Valleho
Αφήστε με
Αυτό το απόγιομα… μήτε λυχνάρι αναμμένο στην αυλή,
μήτε να μπει και στη φωτιά τσουκάλι
ούτε κελάηδισμα πουλιού θε ν’ ακουστεί
ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους
Είναι η ώρα που ο Θεός θρηνεί πριχού να δύσει
για τ’ αμαρτήματά Του τα πολλά και τα μεγάλα λάθη
Για τον παρατημό του Γιου, τον βιασμό της Μάνας
και των παιδιών τη μοναξιά, τη φρίκη των πολέμων
Για τα χαμένα τ’ άσκοπα μυριάδες «Σαβαώθ» κι «Αδωναΐ» μου
τις επικλήσεις ασθενών και των φτωχών τα παρακάλια
για όλα αυτά που κλείνει συνεχώς τ’ αυτιά του και τα μάτια
Για τη ντροπή να δέχεται θερμά μόνο των πλούσιων
τις μιαρές τις προσφορές, των φαρισαίων τις θυσίες
Μα πιο πολύ για τη στιγμή που δεν ανάγκασε,
ενώ μπορούσε ο κουτός, το Πεπρωμένο
να σκύψει το κεφάλι –ταπεινά μπροστά του–
και οι δυο τους να ντραπούν και όλα να τ’ αλλάξουν
Αφήστε με! Η ζωή με χτύπησε τώρα σε όλο μου τον θάνατο