Εδώ Κωνσταντινούπολη, ενδέκατος αιώνας,
εκεί που οι αυτοκράτορες ήτανε ο κανόνας.
Καλώς  κακώς, οι συγγραφείς ήταν της ιστορίας
και την ευθύνη φέρνανε της αυτοκρατορίας.
Και μεταξύ μας, δηλαδή, τι θέλει μια γυναίκα
και ας αντιπροσώπευε το άριστα το δέκα,
ανάμεσα σε πόλεμους, στρατούς και ταλαιπώρια,
στην έξω ζούγκλα, δηλαδή, να τρέχει μια πανώρια;
Ενώ μες στο παλάτι της ήτανε μια κιουρία
κι ας μάχονταν ο άντρας της στην Άνω Μαντζουρία.
Μιαν εκδοχήν εκφράζουμε ανάμεσα στις τόσες,
δικής μας επινόησης, αισθητικής και νόησης,
που ως μύθος αξιώνεται να έχει και καμπόσες.
Nα τρέξει λίγο το μυαλό μέσα απ΄ τις καταστάσεις,
ασχέτως ποιες οι θέσεις μας, οι στάσεις κι οι ενστάσεις.

Δυο αδερφάδες ήντουσαν στης Πόλεως τη χώρα,
Ζωή η μεγαλύτερη κι η άλλη η Θεοδώρα.
Πορφυρογέννητες κι οι δυο, του Βασιλέα κόρες,
που έμελλε να ζήσουνε λιακάδες μα και μπόρες.
Κι ο κλήρος πέφτει στη Ζωή, βασίλισσα να γίνει,
με άντρα της τον Αργυρό… που χήρα την αφήνει.
Ξανά μανά βασίλισσα στου Μιχαήλ το πλάι,
του Παφλαγόνα του γνωστού το πήρε το κολάι.
Να το ’φερε ο ίδιος ή το ’φερε η μοίρα;
Τα καταφέρνει ο Μιχαήλ… και ξαναμένει χήρα.

ΥΓ. Με την ευχή, εάν υπάρχει Θεός και αιωνιότητα,
να μας συγχωρέσουν για το πόνημα.