Η πρώτη περίοδος λειτουργίας της Σχολής της Χίου (1792-1821) αποτελεί έναεξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο για τη μελέτη των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στονελλαδικό χώρο κατά τον ύστερο Νεοελληνικό Διαφωτισμό. Ως ένα από τασημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της εποχής, η Σχολή της Χίου λειτούργησεως καθρέφτης και πεδίο εφαρμογής των αντικρουόμενων τάσεων στον χώρο τηςπαιδείας, όπως διαμορφώθηκαν μετά τη διάχυση των διαφωτιστικών ιδεών στονελληνικό χώρο, εν όψει του επαναστατικού αναβρασμού, υπό τη διεύθυνση τουΑθανάσιου Πάριου και του διαδόχου του, Νεόφυτου Βάμβα και κατέστη έναυποδειγματικό εκπαιδευτικό κέντρο όχι μόνο του ελληνισμού αλλά και τωνΒαλκανίων. Επιπλέον, η συμβολή του Κοραή, πρωτεργάτη του νεοελληνικούδιαφωτιστικού κινήματος, στην ανάπτυξη της Σχολής αλλά και η σημαντικήπνευματική δραστηριότητα Χιωτών λογίων κατά τον 18ο αιώνα ενίσχυσαν τηναρχική επιθυμία του συγγραφέα για την επιλογή του συγκεκριμένου θέματος.