Καθώς οι σελίδες προχωρούν, το παρελθόν ξεδιπλώνεται σαν παλιό άλμπουμ· αυλές, δρόμοι, εποχές που επιμένουν να ανασαίνουν μέσα στις λέξεις. Η μνήμη εδώ δεν είναι επιστροφή, αλλά τρόπος να παραμείνει κανείς άνθρωπος.
Κι ύστερα, σχεδόν ανεπαίσθητα, το βιβλίο ανοίγεται προς τη θάλασσα. Εκεί όπου η αφήγηση γίνεται στοχασμός και το νερό μετατρέπεται σε προσευχή. Στο φως και την αλμύρα, ο συγγραφέας ξαναμετρά τον χρόνο, τις απώλειες και την αγάπη.
Ένα αυτοβιογραφικό έργο, βαθιά ποιητικό, που καλεί τον αναγνώστη να περπατήσει μέσα στη μνήμη και να φύγει κρατώντας λίγο περισσότερο φως.