Στις Ανεμόπετρες ο άνεμος δεν φυσά μόνο πάνω από τη θάλασσα· φυσά μέσα στις μνήμες, στα πρόσωπα, στις πατρίδες που χάνονται και στους ανθρώπους που επιμένουν να ταξιδεύουν. Ο Κώστας Κατσαβούνης χτίζει έναν ποιητικό κόσμο από αλμύρα, φάρους, ναυτικούς, κύματα, έρωτες και ξενιτεμούς. Οι άμεσοι ποιητικοί φθόγγοι, η θάλασσα γίνεται πατρίδα και πληγή μαζί, ενώ ο άνθρωπος στέκει απέναντι στον χρόνο, στον πόλεμο, στη νοσταλγία και στην προσφυγιά, κρατώντας ακόμη μέσα του μια σπίθα φωτός. Ποιήματα με βαθιά θαλασσινή ανάσα, λαϊκή μνήμη και λυρική δύναμη, που ακροβατούν ανάμεσα στο Αιγαίο και στην ανθρώπινη ψυχή.