ΟΜΟΡΦΙΆ: ΕΥΛΟΓΊΑ Ή ΚΑΤΆΡΑ

Oποιος νομίζει πως η ομορφιά είναι αμιγώς ευλογία πάντα και παντού, ας διαβάσει την παρακάτω ιστορία, την ιστορία της Δανάης, που η ομορφιά της γεννιέται μια φορά στα χίλια χρόνια, που συγκλονίζει όποιον την αντικρίζει και που φτάνει ως τα ουράνια. Η κοπέλα θύμιζε νεράιδα, νύμφη, μια μαγευτική οπτασία. Ήταν λεπτοκαμωμένη, κομψή και ντελικάτη. Είχε μαλλιά πλούσια, ολόισια και βελούδινα, μακριά ως τη μέση, που είχαν το χρώμα του μελιού. Ίσως γι’ αυτό το μέλι να ήταν η αδυναμία της. Το αγγελικό στρογγυλό της πρόσωπο στολιζόταν από ροζ μάγουλα, μύτη γαλλική και χείλη καλογραμμένα στο χρώμα του τριαντάφυλλου. Το χαρακτηριστικό της όμως εκείνο που έκοβε σε όλους την ανάσα με την πρώτη ματιά ήταν τα τεράστια ελαφίσια γκριζοπράσινα μάτια της. Τα εξαίσια αυτά μάτια ήταν που την έκαναν ασύγκριτη, μοναδική και θεϊκή. Θα έλεγε κανείς πως ήταν η ίδια η θεά Αφροδίτη.

Πέρα από πανέμορφη εμφάνιση, είχε και πανέμορφη ψυχή. Αγαπούσε υπερβολικά τις φίλες της και γινόταν θυσία για κείνες όποτε χρειαζόταν. Βοηθούσε με κάθε τρόπο οποιονδήποτε είχε την ανάγκη της. Έδειχνε απέραντη κατανόηση ακόμα και σε αυτούς που θεωρούσε ανήθικους. Δε μιλούσε ποτέ άσχημα για κανέναν. Αντιθέτως, χάριζε απλόχερα στους γύρω της μελιστάλαχτα λόγια, είτε τα άξιζαν είτε όχι. Ήταν πάντα ευγενική, πρόσχαρη και γλυκομίλητη. Εστίαζε πάντα στα προτερήματα των ανθρώπων ξεχνώντας τα ελαττώματα και δεν κρατούσε ποτέ κακία σε κανέναν.

Δυστυχώς όμως ήταν ελάχιστοι εκείνοι που πρόσεχαν πόσο αγνή καρδιά διέθετε η Δανάη. Η εμφάνισή της επισκίαζε τον εσωτερικό της κόσμο και τον έκανε να φαντάζει ασήμαντος έως και ανύπαρκτος. Σχεδόν όλοι έβλεπαν στα γκριζοπράσινα μάτια της απλώς μια επικίνδυνα ωραία γυναίκα και τίποτα άλλο. Ήταν τόσο όμορφη, που κατέληγε να αντιμετωπίζεται σαν ιδιαίτερη. Και φυσικά δεν ήταν λίγες οι γυναίκες που τη μισούσαν.

Είχε δύο παιδικές φίλες, την Μπέτυ και την Εύη, με τις οποίες ήταν κολλητή από την τρίτη δημοτικού έως και την τρίτη λυκείου και τις αγαπούσε πολύ. Όσο όμως η απέραντη αγάπη της Δανάης για κείνες μεγάλωνε με τα χρόνια, τόσο ο δικός τους δηλητηριώδης φθόνος γιγαντωνόταν. Μέχρι που έγινε φίδι, ένα επικίνδυνο φίδι που μισούσε τη Δανάη, που, λίγο ακόμα να τη συναναστρεφόταν, θα τη δάγκωνε και θα τη σκότωνε. Έτσι, μια μέρα και οι δύο δήθεν κολλητές της εξαφανίστηκαν από τη ζωή της, χωρίς εξήγηση, αφήνοντάς την μετέωρη, πληγωμένη και απογοητευμένη. Χαζή δεν ήταν. Μπορούσε να αντιληφθεί τον λόγο της φυγής των φιλενάδων της. Και το περίεργο ήταν ότι κατάφερε, παρά την πίκρα της, να τις κατανοήσει και να τις συγχωρήσει για το φαρμάκι που την κέρασαν, κι ας μην εισέπραξε ποτέ καμία συγγνώμη. Η σκέψη της πάντα τις άγγιζε με τρυφερότητα και ποτέ με μνησικακία, κι ας είχε γκρεμιστεί ο κόσμος της σαν τις έχασε. Ευχόταν τα καλύτερα για τις ζωές τους, παρόλο που ήξερε πως ποτέ δε θα τις ξανάβλεπε.

Πέρασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθήνας λόγω της λατρείας της για το θέατρο. Σκόπευε μάλιστα να γίνει ηθοποιός σαν τελείωνε τις σπουδές της. Στο πανεπιστήμιο λοιπόν απέκτησε πολλές καινούριες φίλες. Βέβαια, κατά βάθος ένιωθε πως ο μόνος λόγος που την έκαναν παρέα ήταν το ότι τραβούσε αγόρια στην παρέα όπως το μέλι τραβά τις μέλισσες. Δεν ήταν μάλιστα λίγες οι φορές που της πέταγαν υπόγειες προσβολές επειδή τη ζήλευαν. Ειδικά όταν έβλεπαν να τη φλερτάρει κάποιος κούκλος που υπήρχε στην παρέα τους, έσφιγγαν τα χείλη, την κοιτούσαν με μισό μάτι και με εκνευρισμό. Μερικές ένιωθαν την παρόρμηση να την ξεμαλλιάσουν, αλλά κρατιούνταν. 

Μια φορά μάλιστα, καθώς ετοιμαζόταν στο δωμάτιό της για βραδινή έξοδο παρέα με μια… κολλητή της, τη ρώτησε ποιο κραγιόν την κολακεύει καλύτερα: το φούξια, το βυσσινί ή το απαλό ροζ; Ενώ η φίλη της, αν ήταν στη θέση της, θα διάλεγε χωρίς δεύτερη σκέψη το βυσσινί, εφόσον θα έκανε εντυπωσιακή αντίθεση με την ολόλευκη επιδερμίδα της, θα ταίριαζε γάντι με το βαθυκόκκινο φόρεμά της και τα γκρενά νύχια της, ύπουλα τη συμβούλεψε χαμογελώντας να προτιμήσει το απαλό ροζ που θα την έδειχνε κατάχλομη σαν πεθαμένη. Κι όταν έπειτα η Δανάη τη ρώτησε τι χρώμα σκιά να επιλέξει, της πρότεινε την καφέ, ενώ ήξερε καλά ότι η λαχανί θα αναδείκνυε τέλεια το υπέροχο γκριζοπράσινο των ματιών της, σε αντίθεση με την καφέ που θα το έκανε λιγότερο εντυπωσιακό. Μια άλλη φορά που οι δύο φίλες είχαν πάει για ψώνια και η Δανάη αναρωτήθηκε ποιο φουστάνι να αγοράσει για να φορέσει στον γάμο μιας ξαδέρφης της, η… φίλη της την παρότρυνε να πάρει το χειρότερο με βάση το γούστο της. Βέβαια, όσο και να προσπαθούσε ο οποιοσδήποτε, η αψεγάδιαστη ομορφιά της Δανάης δεν κρυβόταν με τίποτα.

Η Δανάη ήταν τριτοετής όταν σύναψε σχέση με έναν ιδιαίτερα γοητευτικό συμφοιτητή της που της άρεσε τρελά, τον Μπάμπη. Αρχικά, όλα πήγαιναν άψογα στη σχέση τους. Η κοπέλα ένιωθε πως είχε βρει τον πρίγκιπά της. Ο Μπάμπης έδειχνε να την αγαπά αληθινά. Είχε όλα τα καλά που μια γυναίκα θέλει να έχει ένας άντρας. Ήταν πανέμορφος, αρρενωπός, μελαχρινός, γλυκός, τρυφερός, χιουμορίστας και γενναιόδωρος. Ήταν πολύ χαρούμενη κοντά του.

Σύντομα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ο Μπάμπης άρχισε να τη ζηλεύει τρομερά. Βλέποντας την κοπέλα του να ξεσηκώνει βλέμματα τρελού πόθου γύρω της στο πέρασμά της, ξύπνησαν οι εσωτερικοί του δαίμονες, αλλά και το τέρας με τα πράσινα μάτια. Στην αρχή απλώς αγριοκοίταζε όποιον τη γλυκοκοιτούσε. Όταν όμως ένας μεθυσμένος τύπος σε ένα μπαρ την παρέσυρε να τη χορέψει χωρίς να τη ρωτήσει, ο Μπάμπης χρησιμοποίησε τη μαύρη ζώνη που είχε αποκτήσει στο καράτε στέλνοντας στο  νοσοκομείο τον φουκαρά τον νεαρό. Η Δανάη αγριεύτηκε με τούτο το σκηνικό και δεν μπόρεσε να μη νιώσει τύψεις, καθώς η ίδια ήταν το μήλον τη Έριδος. Ωστόσο, δε θέλησε να χωρίσει τον Μπάμπη, θεωρώντας το περιστατικό αυτό απλώς μια κακιά του στιγμή που του προέκυψε κυρίως λόγω του άφθονου αλκοόλ που είχε καταναλώσει. Ευτυχώς κάτι παρόμοιο δε συνέβη ξανά. Το μόνο που έκανε ο Μπάμπης πια ήταν το να βρίζει άγρια όποιον τη φλέρταρε, αλλά, για καλή τύχη όλων, δε χειροδίκησε άλλη φορά εναντίον κάποιου αντιπάλου του.

Δυστυχώς όμως λίγο αργότερα τα πράγματα χειροτέρεψαν. Ο Μπάμπης δεν ξεσπούσε πια τη ζήλια του μόνο στους αντεραστές του, αλλά άρχισε να την ξεσπά και στην ίδια. Απαιτούσε να την ακολουθεί πάντα και παντού όπου πηγαίνει και να μην την αφήνει λεπτό μόνη. Μια φορά που η κοπέλα βγήκε κρυφά με τις φίλες της χωρίς εκείνον, μην αντέχοντας άλλο τον αποπνικτικό του έλεγχο, ο κολλητός του τη συνάντησε τυχαία και του το είπε. Ο Μπάμπης έγινε έξαλλος και την έβρισε με τα χειρότερα λόγια. Μια άλλη φορά, καθώς η Δανάη ψώνιζε σε ένα μαγαζί με καλλυντικά, τσάκωσε εκείνον και τον κολλητό του να την παρακολουθούν κρυφά φορώντας μαύρα γυαλιά. Όταν την είδε τυχαία κάπου να αγκαλιάζει έναν νεαρό, όρμησε και την έφτυσε κατάμουτρα αποκαλώντας την πόρνη και ψεύτρα. Αρνάκι έγινε όμως σαν του είπε πως ήταν ο ξάδερφός της.