Στην κορυφή της μαύρης σκέψης, ξάπλωσε λευκή σελίδα.
Με βαθύπορφυρες συλλαβές αγάπης, οι λοφίσκοι του χωριού στολίζουν απ’ τ’ ανοιχτά παραθυρόφυλλα τις καρδιές των ανθρώπων, οι χρυσαφένιες ακτίνες του ήλιου λύνουν τα δεσμά των σωμάτων, και οι ψυχές αποσύρονται
με βελούδινα σκόνη.
Στην ομίχλη του λυκόφωτος αιμάτινες χορδές φιλιών μεσίστιες κυματίζουν γνέφοντας τους φιλήσυχους εραστές.
Χείλη κόκκινα δροσιστικά κεράσια φωτιές ανάβουν.