Στίς παλιές ἑλληνικές ταινίες διασώζεται κάπως ἡ ὕπαρξη μιᾶς κοινωνίας διαφορετικῆς. Δέν λέω πώς οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἀχάλαστοι. Λέω ὅμως ὅτι εἶχαν ἀκόμη φιλότιμο καί αἴσθημα ντροπῆς.
Ἡ τρέχουσα ἐκδοχή τοῦ νεοελληνισμοῦ εἶναι ἀφιλότιμη κι ἀδιάντροπη. Εἶναι ἀπόληξη ἑνός συμπλέγματος πού ἀπό προπάτορες ἑνός πολιτισμοῦ μᾶς ἔκανε φτωχούς συγγενεῖς ἑνός ἄλλου πολιτισμοῦ.
Ὅσοι ἔχουμε μνήμη αὐτῆς τῆς ἄλλης, τῆς Σαββατολουσμένης, Ἑλλάδας, πού καί τοῦ ψωμιοῦ τό ψίχουλο ἱερό τό λογάριαζε, ἔχουμε διά βίου χρέος νά τή μαρτυροῦμε.
Ἡ μαρτυρία μας, προφανῶς, καί δέν ἐξοφλεῖ τό χρέος μας, ἀλλά ὑπενθυμίζει, ἔστω, τήν ἐκκρεμότητά του.
Στό κάτω κάτω ἐμεῖς
«Εἴμαστε Ἕλληνες. Δέν καρτεροῦμε τίποτα,
τίποτα ἀπ’ τήν Ἀθήνα. Εἴμαστε Ἕλληνες»
— «ἀλλά μέ ἀγάπες καί μέ συγκινήσεις
πού κάποτε ξενίζουν» τόν Ἑλλαδισμό.