«Ο Σαρηγκιόλης είναι ποιητής του αισθήματος, του δυνατού, μύχιου, λαβωμένου κι αγιάτρευτου αισθήματος. Δεν υπάρχει ποίημά του αμούσκευτο από φανερά ή κρυμμένα δάκρυα. Ο βαθύς, αστείρευτος πόνος είναι κινητήριος μοχλός της δυναμικής της ποίησής του. Είναι ένας ποιητής που ταυτίζεται και δε ντρέπεται να αποκαλύψει τον γεμάτο ανεπούλωτες λαβωματιές ψυχικό του κόσμο, τον σπαραγμένο από έρωτες που έμειναν στα μισά του δρόμου, φιλίες που δοξάστηκαν και λησμονήθηκαν, επεισόδια που τον σημάδεψαν, γεγονότα της εποχής, που τα βίωσε με οδύνη, συμπόνια για τους άλλους, έγνοια για την απρόβλεπτη μοίρα των συνανθρώπων του κάτω απ’ το βάρος των δεινών της ιστορίας του καιρού μας.

Θωμάς Κοροβίνης».

(Από τον πρόλογο της ποιητικής συλλογής).