Εξώφυλλο: Λεπτομέρεια από το έργο «I AM-AIM» (ξυλογραφία σε όρθιο ξύλο, 2022) του Ευριπίδη Παπαδοπετράκη

Χωρίς τα μπαρ, οι εξομολογήσεις και οι προσευχές θα έμεναν άδειες. Εδώ θα γεννηθούν τα δοκίμια του αύριο, εδώ η λογοτεχνία του αιώνα, εδώ, από ένα κουβάρι λέξεων που θα ξεχαστούν σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ, λόγια ανεξίτηλα θα χαραχτούν στη μνήμη, το ασήμαντο θα κοντράρει το σημαντικό, φιλοσοφία πρακτική, αγοραία θα απαγγελθεί, μάχες ιδεολογικές, που θα παραμείνουν απλές ιδέες, θα ξεδιπλωθούν, το πνεύμα ίσως δεν θα ξεδιψάσει μα θα τραφεί, λόγια ερωτικά με την ποιότητα του πρωτόφαντου και τη φτώχεια του χιλιοειπωμένου θα μεσουρανήσουν, αλλά μόνο ο ένας θα κερδίσει, ο αντίπαλος θα καταδικαστεί σε αιώνια λήθη, και κουβέντες μονοσήμαντες θα πνιγούν για να μείνουν επάνω, σαν παγόβουνα από διαμάντι στη θάλασσα της νύχτας, τα λόγια που αλλάζουν τον κόσμο με την αργή γλυφίδα, μα αμετανόητη επιμονή της σταγόνας που χαράζει το βράχο. Σπίθες της ευτυχίας, της δυστυχίας κολυμπήθρες, τα λόγια ποτέ δεν είχαν τη δύναμη του συμβάντος, αλλά είναι ο μόνος τρόπος που οι άνθρωποι βρήκαν να αγγιχτούν μέσα από το το δέρμα, να ενωθούν εκεί όπου το σώμα θα είναι πάντα το όριο. (Απόσπασμα από το βιβλίο)