Το πράγμα είναι παράγωγο του ρήματος πράττω. Ως εκ τού­του θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω είναι περιττές κουβέντες. Αυ­- τό καθαυτό το πράγμα είναι ένα υπαρκτό αντικείμενο. Δεν εί­ναι ούτε αόρατο ούτε φανταστικό. Αόρατη είναι η ψυχή του ανθρώπου, οι σκέψεις, οι αποφά­σεις και τα όνειρά του. Και κάπως μισοαόρατα είναι το ηλιό- λουστο πρωινό στο μπαλκόνι του, η πρωινή αύρα στον περί­πα­τό του και η βροχούλα στην αυλή του. Και περιφραστικά, χωρίς όμως βεβαιότητα, τα λέμε κι αυτά «πράγματα» ενώ ξέρουμε ότι δεν είναι. Υπάρχει και μια γενίκευση, με την οποία μέσα στη μα­ζι­κή α­στόχαστη σκέψη ή βούληση, ονοματίζουμε σαν πράγματα ξέ­να στοιχεία τα οποία υπάρχουν από φυσι­κού τους στο περι- βάλλον και δεν φτιάχτηκαν από τον άνθρωπο. Και φυσικά δεν είναι πράγματα, αλλά δημι­ουργήματα άλλης δύναμης, φυσι­κής τεχνοτροπίας ή προέλευσης, όχι ανθρώπινης κατασκευής.