Άκου. Είναι νύχτα μεσ’ στην παγερή, κοντοπίθαρη εκκλησιά, ψάλλοντας με καπελάκια μπονέ και καρφίτσες και κρέπια μαύρα, σφιχτά περιδέραια πεταλούδας στο λαιμό και κορδονάτα παπιγιόν, βήχοντας σαν κατσίκες, πιπιλίζοντας μέντες, λέγοντας μισοκοιμισμένα αλληλούια ∙ νύχτα στη φτηνή μπυραρία, ήσυχη σαν παρτίδα ντόμινο ∙ στου Όκυ Γαλατά ανεβαίνει σαν γαντοφορεμένος ποντικός ∙ στου Ντάι Ψωμά τον φούρνο ίπταται σαν μαύρο αλεύρι. Είναι η σημερινή-νύχτα στην Οδό Γαϊδάρου, που βηματίζει σιωπηλή, έχοντας καλύψει με φύκια τις οπλές της, στις σκεπασμένες μ’ άδεια κοχύλια ψηφίδες, προσπερνώντας την κρυμμένη πίσω από κουρτίνα γλάστρα με φτέρη, γραφές και μπιχλιμπίδια, αρμόνιο, βιτρίνα πιατικών, χειροποίητες υδατογραφίες, πορσελάνινο σκύλο και ρόδινο κουτί τσαγιού. Είναι η νύχτα που τριποδίζει ανάμεσα στα λίκνα των μωρών.

Κοίτα. Είναι νύχτα, βουβά, βασιλικά, ελισσόμενη μέσα απ΄ τις κερασιές της Οδού Στέψεως ∙ διατρέχοντας το νεκροταφείο της Βηθεσδά γαντοφορεμένη και τυλιγμένη με ανέμους, και έχοντας γδυθεί τη δροσιά ∙ παραπατώντας πλάι στην «Αγκάλη των Θαλασσινών».