Εκείνη που χρωστούσαμε. Κι εκείνη που κρατήσαμε κρυφή,
ακόμη και από μας.
Συμπορευτήκαμε κι έπειτα χαθήκαμε. Σχεδόν.
Πάντα υπήρχε ένας αόρατος ιστός που μας έδενε.
Και ας μη θυμόμαστε τα ονόματα όλων.
Και ας μη μάθαμε τα ονόματα όλων.
Αυτός ο ιστός, που έγινε δρόμος κανονικής ζωής. Σχεδόν.
Μιας κανονικής ζωής, με χαμόγελα και διεκδικήσεις ως το αντικρινό
πεζοδρόμιο. Με ευρύχωρες βεράντες, καλοσιδερωμένα πρόσωπα,
γενναίες καλημέρες στον καθρέφτη και Ίλια τείχη.
Ο αόρατος ιστός που έγινε αόρατη γραμμή αναγνώρισης μεταξύ μας.