Κι εγώ έπεσα με όλη μου την ορμή με τα χείλη μου
πάνω στα μάτια σου να το προλάβω και να το μεταλάβω.
Κι ήταν ο χρόνος τέτοιος που δεν πρόλαβα.
Κι έσκασε κατακόρυφα πάνω στο στήθος μου σαν σφαίρα.
Και μετά δεν υπήρχε μετά.
Γιατί πέθανα.
Στα Υστερόγραφα
Εξώφυλλο/εικαστικό:
Προύσαλης, Στράτος
€ 10.60 (περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο, Χαρτόδετο
21 x 14 εκ, 80 σελ.
Περιγραφή
Κι έτρεξε ένα και μόνο δάκρυ από το βλέφαρό σου.
Η θάλασσα είναι εκεί,
κι εμείς θα πάμε.
Κοίτα μας,
είμαστε δυο λέξεις μακριά από τη στεριά.
Κι ένα ζευγάρι χείλη για να μας τις διαβάσει.
*
Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Και τώρα, ας μιλήσουμε για τον ελέφαντα που βρίσκεται μέσα σε τούτο το δωμάτιο.
Ανάμεσα στους τοίχους αυτούς εδώ.
Που τους ντύσαμε με φωτογραφίες ολόκληρης της σύντομης ζωής μας.
Που τους βάψαμε με χρώματα και ιδέες.
Που τους υψώσαμε να μη φτάνει κανείς να μπει μα ούτε να βγει.
Με αυτόν τον τρόπο εγκλωβίστηκε ολόκληρος ελέφαντας.
Στην αρχή, που ήταν μόλις μωρό, τον παρατήρησα λιγάκι, με την άκρη του ματιού μου.
Τι θα μπορούσε να πειράξει ένα μικρό ελεφάντινο μωράκι;
Ως σήμερα, δεν είμαι σίγουρη αν το είδες να στριμώχνεται μέσα από τις χαραμάδες να περάσει.
Και έπειτα, σιγά σιγά μεγάλωνε.
Τεράστιος πια, χόρευα σε απόλυτη εξαλλοσύνη να σου αποσπάσω την προσοχή.
Επαρκέστατη να απασχολώ τα μάτια σου.
Ολόκληρη εγώ, τόσο μεγάλη, να αδυνατεί να φανεί ο ελέφαντας πίσω μου.
Με τόση φασαρία να προσπαθεί να βαδίσει στο δωμάτιο,
λίγο να τεντωθεί να πάρει μία ανάσα.
Και εγώ να ρουφάω τον αέρα από το δωμάτιο με την ελπίδα
και τη ζαλάδα της υπεροξυγόνωσής μου,
να μη μείνει ίχνος ανάσας, μήπως και σκάσει ο ελέφαντας.
Μήπως εξαφανιστεί.
Έτσι, ο ελέφαντας σιγά σιγά γιγαντώθηκε. Και μαράθηκε. Και υπερτρόφησαν τα πόδια του.
Και διαλύθηκαν τα μάτια του. Και σάπισε το δέρμα του.
Τόσο, που η βρόμα του πλημμύρισε τα πάντα.
Μια μέρα, σηκώθηκες στις μύτες των ποδιών σου,
με έσπρωξες να φύγω από μπροστά σου και ούρλιαξες με κάθε ρανίδα των πνευμόνων σου:
«Υπάρχει ένας τεράστιος ελέφαντας εδώ μέσα,
δεν μπορώ να ζήσω άλλο εδώ».
*
ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
Το σώμα σου, μπρούμυτα στην άκρη της θάλασσας.
Το σώμα μου, μπρούμυτα πάνω στο δικό σου.
Είχα ξαπλώσει το κεφάλι μου στην πλάτη σου.
Τα βότσαλα μας έτριβαν τις άκρες των δαχτύλων.
Αχ, κι η θάλασσα!
Με τον παλμό της μας κουνούσε μέσα κι έξω.
Με μια αφύσικη επαναληπτικότητα, το κάθε κύμα μάς
γαμούσε μαζί.
Μας γαμούσε η θάλασσα κι ο ήλιος μάς γεννούσε.
*
ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ
Αγόρασα ένα πακέτο τσιγάρα.
Από αυτά, τα βαριά.
Δεν καπνίζω εδώ και χρόνια.
Το ’κοψα μέσα σε μια νύχτα.
Πήγα και πάρκαρα εκεί, ξέρεις, να βλέπω ολόκληρη την πόλη
αλλά αυτή να μην μπορεί να με δει.
Έσβησα τη μηχανή.
Έσβησα τα φώτα.
Έσβησα τη μουσική.
Έσβησα και τη σκέψη μου.
Άναψα ένα τσιγάρο.
Πριν σβήσει, άναψα με την καύτρα το επόμενο.
Τα μάτια μου έτρεχαν πεταλούδες.
Η μύτη μου έτρεχε κουκούλια από κάμπιες.
Κινδύνευα να σβήσει το τσιγάρο από την τόση πανίδα στη μούρη μου.
Και μετά, το επόμενο και το επόμενο χωρίς να πάρω ανάσα
οξυγόνου.
Γέμισε σάλια το στόμα μου.
Καταλαβαίνω πως δηλητηριάστηκα από έλλειψη οξυγόνου.
Πνίγηκα με το ίδιο μου το σάλιο.
Πνίγηκα από τον εμετό μου.
Χύθηκε πάνω μου, πάνω στα ρούχα μου, πάνω στο τιμόνι, στο καπό.
Χύθηκε προς τα μέσα μου.
Με έπνιξε τόσο, που βγήκε από τη μύτη και τα μάτια μου εμετός.
Ψόφησαν οι πεταλούδες.
Κόλλησαν τα φτερά τους και τα νεκρά τους σώματα στα βλέφαρά
μου, στα μάγουλά μου, στο πιγούνι μου.
Ψόφησαν οι κάμπιες μέσα στα κουκούλια τους· δεν γεννήθηκαν
ποτέ.
Πακτώθηκαν η μια κάτω από την άλλην.
Πνίγηκα από τα σάλια και τον εμετό μου
κι εγώ έψαχνα το πακέτο μου, να ανάψω άλλο ένα.
Και με τα μανίκια μου καθάριζα τα μάτια μου,
να παίρνω μεγάλες και καθαρές τζούρες εικόνας απ’ την πόλη,
που τη βλέπω μα δεν με βλέπει.
Σε αισθάνθηκα στην τελευταία βαθιά ανάσα που πήρα πριν πνιγώ.
Και έπειτα, πιο δυνατά, στην πρώτη που πήρα, βγαίνοντας απ’ το
αμάξι να σωθώ.
Θαύματα φτιαγμένα από καταστροφές και θρύψαλα.
Λίγο μυστήριο.
Λίγο απόκοσμο.
Και όλα αυτά, από λίγο.