Οι Τρεις Γέφυρες και ο Κηφισός... Πουθενά δεν μπόρεσε να χωρέσει το σεκλέτι της γιαγιάς για τον τόπο που άφησε, τον τόπο που έχασε. Οι Τρεις Γέφυρες και το Ροσινιόλ…
-Ηξεύρεις μωρσή τι σημαίνει Ροσινιόλ; Ροσινιόλ μωρσή, λέγεται τ’ αηδόνι.
-Και τι δουλειά έχει τ’ αηδόνι κυρά Μαρία μου μ’ αυτόν εδώ τον τόπο;
-Θα ΄χουν ακούσει τη φωνή του Βάγγελου, μωρσή, που τραγουδά σαν αηδόνι….
…Που λέτε, όταν ήρθε το ‘22, η κόνα Μαρία, το γένος Καμπακλή, η γιαγιά μου, απ’ την αρχόντισσα Σμύρνη, που την χώρεσε όλη στην καρδιά της, τόσο που χώρος δεν έμεινε να βάλει κανέναν άλλον πια, τους δώκαν κάτι σπίτια το κράτος. Οι πρόσφυγκες, όπως τους λέγαν κι ας ήταν Έλληνες, προσπαθούσαν να συνταιριάσουν με τους εδώ, σαν το λάδι με τ’ αλεύρι. Πότε σβόλιαζαν και πότε γίνονταν λείοι σαν χυλός. Αυτό το σπίτι στις Τρεις Γέφυρες το θυμάμαι σαν όνειρο…
…Αναμνήσεις μιας ζωής καλοβαλμένης κι όταν τα μάτια έπεφταν στο κενό, λίγο υγρά και σαλεμένα έπιανε να λέει κάτι τραγούδια που λίγωναν την ψυχή σου.
Εγείραν τα κλωνάρια μου, αχ μικρό μελαχροινό,
στη γη και μαραθήκαν κι όσα πουλιά καθό(ν)τανε,
ωχ μικρό, σγουρό, γλυκό, όλα μ΄απαρνηθήκαν.
Ξεράθηκαν και τα κλαδιά ωχ μικρό μελαχροινό
που ‘χτίζα τη φωλιά μου
Σωθήκαν και τα γιατρεικά που ‘γειαίναν την καρδιά μου
Παναγιώτης Τούντας