Με την πρώτη του ποιητική συλλογή, ο Μπάμπης Καψάλης καταθέτει μια πεζόμορφη σύνθεση όπου ο ερωτισμός συναντά τη ματαίωση και την αυτοκαταστροφική ορμή. Η γραφή αναπτύσσεται μέσα από παύσεις και νοηματικά κενά, με την κατάρρευση να προηγείται της αφήγησης. Ο Άχνος και η Χ. προβάλλουν ως ασταθείς παρουσίες, συνδεδεμένες από μια κοινή αίσθηση ανολοκλήρωτου, σαν κομμάτια ενός παζλ που αγοράστηκε «λειψό εξαρχής». >>>