ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

Τούτος ο κόσμος γέρασε και δεν αλλάζει
άγρια η όψη του στο φως και με τρομάζει
βαθιά κρυμμένη μέσα του μια αγάπη ψεύτρα
υφαίνει τ’ άδικο κρυφά, έξω από τα μέτρα

Όπως και κάποτε παλιά, έτσι και τώρα
δάκρυα, σπασμένες γέφυρες και κατηφόρα
σάπια καράβια του καημού μαύρα πουλιά
ψυχή σκληρή, απάνθρωπη και σκοτεινιά

Τούτο τον κόσμο τον σαθρό
ποιος θα τον σώσει
Η ανθρωπότης για να γλιτώσει

Ένα παιδί, ένα παιδί
μπορεί να σώσει τούτη τη γη
δικό του τ’ όνειρο, δικά του τ’ άστρα
καράβια χάρτινα, πανάκια άσπρα
ένα παιδί, ένα παιδί
μπορεί να σώσει όλη τη γη

Μαρίνα Δημήτρουλα

*

O ΠΡΩΤΟΣ ΚΛΩΝΟΣ

Στην ίδια αυλή βασιλικός και γιασεμί και κρίνος
ίδιο νερό τους πότιζε τους έθρεφε ίδιο χώμα
μπλέξανε τα κλωνάρια τους άγγιξε τo ’να τ’ άλλο
χρόνια το προσπαθούσανε να σφιχταγκαλιαστούνε
να ’ναι μαζί στον κίνδυνο να ’ναι μαζί στην μπόρα
να ’ναι μαζί και στη χαρά ώρα που ο νιός θα κόψει
τον πρώτο κλώνο που θα βγει στην κόρη να το δώσει.

Ηλιάννα Λυκούδη

*

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ

Δεν πρόδωσα τον έρωτα, ξένη αγκαλιά δεν είδα
για μια σκιά, ένα νέφαλο μ’ είπανε μοιχαλίδα

Φωνάζουν Ελένη της Σπάρτης οι τόποι
Ξυπνώ στην Ιθάκη, με λέν’ Πηνελόπη

Δεν έμεινα να καρτερώ μ’ υπομονή και πίστη
μ’ ένα υφαντό τούς πλάνεψα και μ’ είπανε αρίστη

Καμιά Πηνελόπη σε Ιθάκη δεν μένει
Ξυπνάω στη Σπάρτη, με λένε Ελένη.

Κατερίνα Μπιρικάκη

*

ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Έριχνα μέσα μου ζαριές
κι άφηνα πίσω μου το χθες
μα όταν μιλούσα στις πληγές
άναβαν όλες μου οι φωτιές

Έχει φεγγάρι πιο αδειανό
και απ’ το ποτήρι μπρος μου
τα χείλη που έψαχνα να βρω
γίναν διπλός καημός μου

Σου ’δωσα δανεικά κλειδιά
να μπαίνεις στη ζωή μου
και κάθε που ανάσαινες
έτρεμε η ψυχή μου

Τώρα ξαπλώνουμε κι οι δυο
σε μαξιλάρια ξένα
τα λόγια που δεν είπαμε
μείνανε κλειδωμένα

Μαίρη Χάψα