Τὸ Πῦρ τῆς Θείας Βασιλείας ἐξαπλώνεται ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τῆς ὀρθῆς τελέσεως τῆς Θείας Λατρείας, ὅπως αὐτὴ παραδόθηκε ἀπὸ τὸν Σαρκωθέντα Λόγο στοὺς Ἀποστόλους καὶ δι᾽ αὐτῶν στοὺς διαδόχους τους.
Ὅμως, ἀπὸ τὸν 4ον αἰῶνα, γιὰ διαφόρους λόγους, ἡ χριστιανικὴ λατρεία μεταλλάχθηκε, ἀποκτῶντας ἐντελῶς διαφορετικὰ χαρακτηριστικά.
Ἡ παροῦσα Missa Mystica Alexandrina γεφυρώνει τὸ χάσμα ἀνάμεσα στὶς δύο αὐτὲς ἱστορικὲς μορφὲς τῆς χριστιανικῆς λατρείας, εἰσάγοντας τὸν εὐχαριστιακὸ ἀποστολικὸ λόγο στὴν Ἁγία Ἀναφορὰ καὶ προσδίδοντας ἔτσι στὴν «λειτουργικὴ» λατρεία τὴν αὐθεντικότητα, τὴν ἐγκυρότητα καὶ τὸν δυναμισμὸ τῆς ἀρχέγονης, ἀποστολικῆς λατρείας, μαρτυρία τῆς ὁποίας ἦταν ἡ χαρισματικότητα.